:: [Marijesblik] ::

:: maandag, december 23, 2002 ::

Ik schuif tegen zijn rug aan
Zijn ademhaling wordt mijn ademhaling
En dan smelten we samen.
:: Balance 4:12 a.m. [+] ::
...

Studenten verkopen site met porno aan ministerie
Twee studenten van de Rijksuniversiteit Groningen (RuG) hebben aan het ministerie van Buitenlandse Zaken een website met porno verkocht. Het tweetal heeft een eigen bedrijfje, Tigga, waarmee ze internetadressen kopen om deze later weer te verkopen aan belanghebbenden.Ook in de site wijsopreis.nl zagen de studenten wel brood. "Pas toen we de naam in ons bezit hadden,kwamen we erachter dat het ministerie van Buitenlandse Zaken een campagne heeft onder dezelfde naam", zegt student Henk Wolbers van Tigga. De studenten vroegen het ministerie een bedrag van 1200 euro voor de site, maar dat vond het ministerie teveel. "Om toch nog wat hits en daarmee reclame-inkomsten te generen, hebben we er maar porno opgezet", vertelt Wolbers. Veel geld bracht de site echter niet in het laatje; per dag trok de pagina dertig bezoekers. "En dat waren waarschijnlijk vooral mensen die op zoek waren naar informatie over verstandig reizen, maar uiteindelijk alleen blote vrouwen te zien kregen", grinnikt Wolbers. Bij het ministerie vinden ze het niet zo grappig. "Ik vind het chantage.Die twee wilden het ministerie met porno onder druk zetten om de site alsnog te kopen", zegt een woordvoerder van Buitenlandse Zaken.Hoewel de zegsman ontkent dat zijn ministerie gezwicht is voor de naakte vrouwen, is de pagina uiteindelijk toch gekocht. De porno is uiteraard verwijderd.
:: Balance 9:57 a.m. [+] ::
...

Wel of niet minderen?
U geeft in uw antwoorden ook aan dat u niet van plan bent te minderen. Gezien het aantal glazen dat u per week drinkt, is dat ook niet nodig. U hoeft niet door te gaan met deel 2 van de vragenlijst, want dat deel is gemaakt voor mensen die overmatig alcohol drinken..
Toch prettig zo'n uitslag van een testje!

:: Balance 4:35 a.m. [+] ::
...

Zo twee keer per jaar spit ik mijn klerenkast door. Alle kleren die ik zeker een jaar niet gedragen heb gaan dan in een vuilniszak. Tenzij het om een kledingstuk gaat waar ik geen afstand van kan nemen.
Zo’n 15 jaar geleden heb ik van mijn moeder, na heel veel zeuren, een Ellesse trainingspak gekregen: appeltjesgroen met roze en witte strepen bij de ellebogen. Helemaal in de trend van die tijd. Ik denk dat ik het pak zeggen en schrijven 4 keer heb gedragen. Net nieuw vond ik het zonde om vaak aan te doen naar de gymles en verder deed ik in die tijd niet aan sport. Ik heb het van plek naar plek meeverhuisd omdat ik misschien ergens nog eens de goede hoop had het pak intensief te gaan gebruiken. Ik had het tenslotte zo ontzettend graag willen hebben.
Tot een jaar geleden. Op het moment dat de mode van de jaren tachtig helemaal begint terug te komen, heb ik besloten afstand te nemen van dit ‘prachtige’ Ellesse-pak. Dus is het in de plastic zak beland, die ik netjes in de daarvoor bestemde bak in de straat verderop gestort heb: voor recycling. Beetje sentimenteel was ik er wel onder, maar met de gedachte ‘iemand anders heeft er meer aan’ voelde ik me toch wel een weldoener.
Wat schetst mijn verbazing toen ik vorige week op het station van Rotterdam Centraal liep………..een junkie in een appelgroen trainingspak. Je vraagt je af..?
:: Balance 3:01 a.m. [+] ::
...

Dinsdag 10 december 2002: Dag van de rechten van de mens
:: Balance 5:53 a.m. [+] ::
...

Een nieuwe politieke verlosser is opgestaan:

570 handtekeningen gevraagd, spoed!
Ik heb nog snel 570 handtekeningen uit 19 districten nodig! Hiermee kan ik een eigen politieke partij oprichten en meedoen aan de verkiezingen in januari. Graag wil ik iedereen oproepen te stemmen op LijstMessias. Deze partij staat voor nieuwe politiek en bij nieuwe politiek hoort iemand die er met een frisse blik tegen aan kijkt, iemand die nog helemaal niets weet van politiek. Deze iemand zal als een ware messias de gevestigde orde overhoop gooien en Nederland bevrijden van de boze politici die Nederland alleen maar kapot willen maken! Stem op mij en de doodstraf wordt weer ingevoerd (wat hebben wij met internationale verdragen te maken?) het openbaar vervoer wordt gratis en de belastingen gaan omlaag.Hoe moeilijk is het om een land te regeren? Je moet gewoon doen wat het volk roept en over de gevolgen moet je gewoon niet zeuren.Ik wil graag een regeringscoalitie vormen met Winnie de Jong, LijstRatelband.nl en alle andere nieuwe en frisse partijen. Stem dus NIET op al die grote partijen die er helemaal niets van snappen! Als we dan eenmaal zover zijn,roep ik deze coalitie tot religie uit,dan zijn we almachtig kunnen we zeggen wat we willen en doen wat we willen! Who needs brains when you have power!? Ps:Zijn er nog mediageile BN 'ers die als lijsttrekker mijn partij een stabieler imago willen geven?
J. van der Burgt, Eindhoven
:: Balance 5:15 a.m. [+] ::
...

Rokers prefereren saffie boven seks
LONDEN - De meeste Europese rokers doen liever een maand zonder seks dan een maand zonder rokertjes. Dat blijkt uit een gisteren door Scape gepubliceerd onderzoek onder ruim 2000 rokers in zes Europese landen. Van de Nederlandse rokers geeft bijna 70 procent de voorkeur aan een seksloze maand.

Cyclus via i-mode
AMSTERDAM - Meggpower biedt een nieuwe dienst aan op KPN i-mode, waarmee vrouwen hun hormonale cyclus kunnen bijhouden via de 'hormonal mapper'. Aan de hand van ingevoerde gegevens krijgt de gebruikster een persoonlijke melding voor de aanvang van haar ovulatie en menstruatie. De dienst is ontworpen door dr. Wei.

(bron: spits)
:: Balance 5:08 a.m. [+] ::
...

liever koe dan mens?
:: Balance 5:04 a.m. [+] ::
...

Lezend in de Adformatie, het blad voor reclame, marketing en media bedacht ik me wat de Nederlandse politiek nodig heeft. In navolging van ieder zichzelf respecterend product zou het politieke instituut (en dan bedoel ik het landelijke apparaat) een productmanager en/of marketing manager in de hand moeten nemen. Al sinds enkele jaren heeft iedere politieke partij, iedere lijsttrekker, ieder ministerie iets of iemand in dienst (een reclamebureau, een pr-vrouw, een campagne-tijger) die tracht het product JP Balkende, VVD, Thom de Graaf of ministerie van VROM goed aan de burger te brengen. Effectiviteitanalyses moeten bepalen of men daar in slaagt. Ik stel voor dat de eerstvolgende minister president die de politiek als een serieus product ziet, een sollicitatieprocedure start. Het is verdomme wel eens tijd om de politiek weer eens ‘als normaal’ te positioneren in plaats van als ‘circus’ of ‘bejaardenhuis’. Het wordt tijd dat we weer eens nieuws horen dat je doet denken ‘goh, dat wat er in de politiek gebeurt is nu precies wat we nodig hebben, laat ik de eerstvolgende keer dan toch maar weer gaan stemmen’. Verder stel ik voor dat eens in de zoveel tijd de verschillende productmanagers en marketing managers van de politieke partijen, lijsttrekkers en ministeries bijeen komen met de productmanagers en marketing managers van Shell, Unilever en Sara Lee, om ervaringen uit te wisselen over hoe het niet moet, maar vooral ook over hoe het wel moet.
:: Balance 4:02 a.m. [+] ::
...

Het geurgeheugen van de mens schijnt 1 van de meest sterke onbewuste geheugens te zijn. Er is veel informatie opgeslagen die soms teruggaat tot de vroege jeugd. Een geur kan heel veel herinneringen oproepen, maar ook gevoelens zonder dat je zeker weet waar het vandaan komt. Op dit gegeven wordt niet alleen door de aroma-oliënindustrie ingespeeld, maar ook door grote winkelbedrijven d.m.v. vers gebakken brood-geuren, dennen-geuren, koffie-geuren. Mijn neus heeft een sterk reukvermogen. Regelmatig wordt mijn geurgeheugen dan ook aangesproken. Als ik ‘Kouros’ ruik, moet ik denken aan mijn ‘bonus-broertje Patrick’ die ik van de middelbare school ken, als ik mandarijnen ruik denk ik meteen aan de koude winterdagen, als ik jonge pubers ruik ben ik meteen terug bij mijn brugklastijd, als ik ‘Keuls water’ ruik denk ik aan die lieve oude mevrouw waar ik vroeger elke week op bezoek ging, bij een bepaald soort wierook ruik ben ik meteen terug in een Tibetaanse tempel, bij een tandartslucht ben ik meteen thuis en bij de geur van kaneel denk ik aan gestoofde peertjes. De lijst is eindeloos. Ik vraag me af wat de geuren van nu zijn, die zich op dit moment een weg naar mijn onbewuste geheugen banen.
:: Balance 5:30 a.m. [+] ::
...

Tonight I'm going underworld!!!!!!
:: Balance 12:30 p.m. [+] ::
...

De politiek in Nederland wordt er niet leuker op!! De soap Tweede Kamer hebben we de afgelopen maanden kunnen bekijken, maar veel soeps was het niet. Het feit dat een grote partij als LPF niet in staat is geweest de gelederen te sluiten maakt de desillusie dat ‘politiek toch niets uithaalt’ alleen maar groter. Ik vrees dat de opkomst voor de komende verkiezingen marginaal zal zijn.

Maar niet alleen de landelijke politiek is er niet leuker op geworden. Ik maak vanuit mijn werk de lokale politiek in Rotterdam van heel dichtbij mee. Leefbaar Rotterdam heeft sinds 6 maart 16 zetels in de 45-zetels tellende Raad gekregen en besturen mee in het College middels 3 wethouders. Een grote nederlaag voor de PvdA die als decennia in Rotterdam de grootste partij is geweest. Voor Rotterdam is het goed dat er eens een andere kleur wind gaat waaien. De temperatuur van deze wind is mij echter veel te koud!

Ingezet door Fortuyn is de minachting van LR-leden voor de PvdA zeer groot. En dat is zolangzamerhand viceversa geworden. De mannetjes van beide partijen liggen in de raadsvergadering en in de lokale pers regelmatig met elkaar overhoop. Het niveau is om van te huilen. Niet dat de ellenlange debatten om de debatten weer terug moeten komen, maar er wordt nu te vaak op de man gespeeld. Ook ben ik er niet voor dat je als raadsleden maar zo dikke mik met elkaar bent, want een zekere professionele afstand mag je best hebben. Maar politieke uitspraken worden vaak zeer persoonlijk aangetrokken (zie ook dit discussieforum). Tot overmaat van ramp blijkt dat er bij de herinrichting van het stadhuis rekening gehouden moet worden met de wens van LR om niet naast de PvdA geplaatst te worden. Je zou je ‘collega’s’ toch maar gedag moeten zeggen.......
:: Balance 8:43 a.m. [+] ::
...

De Tibetaanse Gids
Hij is 31 jaar oud. Net zo oud als ik maar hij heeft een heel ander leven achter de rug. Eigenlijk staat hij synoniem voor alle Tibetaanse gidsen, want bijna allemaal hebben ze ongeveer deze leeftijd en 10 jaar geleden gevlucht naar India. Naar Dharamsala, waar de Dalai Lama met een grote Tibetaanse gemeenschap in ballingschap leeft. Na een tocht van ongeveer 15 dagen reizen in de nacht door het Himalaya-gebergte met een temperatuur van -20 C komen ze daar aan en worden verplicht een opleiding te volgen. Dat is waarom ze zo goed Engels spreken. De meeste van deze gidsen zijn teruggekomen omdat hun achtergebleven familieleden door de Chinezen bedreigd zijn. Bij het binnenkomen van hun geboorteland zijn ze eerste 2 maanden gemarteld in Shigatse, om vervolgens een aantal maanden in Lhasa ondervraagd te worden. Eenmaal weer thuis worden ze gids. Hebben ze in India geleerd de waarheid over hun land te vertellen, de Chinezen dwingen hun een leugen te verkondigen. Dat gaan niet samen en daarom gaat het vaak fout. Omdat de Chinezen tot voor kort (er worden nu 100 Chinezen opgeleid in de ‘Tibetaanse geschiedenis’ en men verwacht dat deze volgend jaar in Lhasa de boel zullen overnemen) nog geen alternatief voor deze Tibetaanse gidsen hebben, worden deze nauwlettend in de gaten gehouden door de PSB (Public Security Bureau). Dit betekent soms zelfs dat agenten in undercover gidsen achtervolgen. Hou je je ook maar een klein beetje niet aan het protocol, dan wordt je opgepakt en voor de rest van je leven uit je ambt gezet. Het is zelfs maar de vraag of je überhaupt aan werk komt, want voor alles heb je een vergunning nodig en die kan makkelijk geweigerd worden.
Onze gids weet niet òf en wanneer hij opgepakt zal worden. Het is mogelijk dat wij zijn laatste groep zijn. Een aantal weken geleden is er een Chinees met een Canadees paspoort geïnfiltreerd in een Canadese groep. Deze groep heeft vier gidsen gehad die zich allemaal in meerdere (bijv. zeggen dat de Panchen Lama ontvoerd is) of mindere (bijv. vertellen dat veel kloosters in de Culturele Revolutie vernietigd zijn) mate niet aan het protocol gehouden hebben. Alle vier zijn ze opgepakt en worden nu in de gevangenis in Lhasa gedwongen 100 tot 120 andere Tibetaanse gidsen aan te geven die hetzelfde doen als wat zij gedaan hebben. Als toerist in Tibet hoef je dit allemaal niet te weten. Want hier dit soort zaken praten is op zich al riskant voor de Tibetaanse gidsen. En ze vertrouwen helemaal niemand. Zelfs niet hun eigen landgenoten die als chauffeur meegaan.

Ik begrijp zo langzamerhand wel waarom de jonge generatie die in ballingschap opgroeit hun land met geweld willen innemen. Door het aanvragen van een dubbele nationaliteit krijgt deze groep de mogelijkheid in India in dienst te gaan. Het liefst worden ze dan nog naar Kasjmir gezonden zodat ze echt leren wat vechten is. Het druist alleen in tegen alles wat het Tibetaans boedhisme is. En dat is niet het enige probleem. Want ga er maar vanuit dat als ik deze informatie weet, de Chinezen het ook weten. Niet voor niets worden alle grensposten dubbel streng bewaakt en is er bij Mount Kailash in 1 jaar tijd een grote militaire kazerne gebouwd. Ik hoop maar dat de Dalai Lama voorlopig nog even blijft leven, want echt rooskleurig ziet het er niet uit voor de Tibetanen.

FREE TIBET!
:: Balance 5:00 a.m. [+] ::
...

En dan ineens door alle hectiek bij de grensposten, ben je het land uit. Geen tijd gehad om je af te vragen of je eigenlijk wel een foto van de chauffeurs of gids hebt. En dan ineens rij je door het Nepalese landschap (water, groen, bloemig en warm) en vergeet je bijna hoe het ook al weer zat met Tibet. Bijna. Want ik kijk naar deze mensen die er zo anders uitzien en naar het landschap dat het tegenovergestelde van Tibet is en huil om Tibet en de Tibetanen.

De stand van zaken na vijf jaar:
- onder het mom van 'wij, Chinezen, dragen bij aan de ontwikkeling van de Tibetanen' worden er meer wegen gebouwd. Schone schijn bedriegt, want in wezen zijn deze wegen er alleen maar om de toevoer van de Chinezen naar Tibet te vergroten.
- Er worden in mum van tijd kazernes gebouwd en militairen naar alle grensplaatsen gestuurd. Het bericht dat de nieuwe generatie Tibetanen die in ballingschap opgroeien desnoods met geweld hun land willen bevrijden is ook tot China doorgedrongen.
- Nog steeds wordt Chinese kinderen van jongs af aan op school geleerd dat Tibetanen minderwaardig zijn. Hetzelfde leren de Tibetaanse kinderen.
- Ook nu nog worden de Chinese wijken in de steden uit de grond gestampt. Het beeld: grote flatgebouwen met witte kleine tegeltjes. Dit in tegenstelling tot de Tibetaanse huizen: eenvoudig, charmant en kleurig.
- Kloosters worden na vernietiging in de Culturele Revolutie door de Chinezen weer opgebouwd. Om toegangsgelden van toeristen te kunenn ontvangen, want meer monnikken komen er niet.
- Nog steeds weten de Chinezen geen respect voor het Tibetaanse geloof op te brengen. Tempels worden tegen de klok in bezocht en uitleg erover wordt via een luidspreker gegeven. Tijdens ceremonies gaat men het liefst naast de monnikken zitten voor de foto.
- Ook nu nog is de repressie groot. Je merkt het als toerist in eerste instantie niet. Tibetaanse gidsen durven de waarheid niet te vertellen. Alles moet pro-Chinees zijn. De controle van de PBS (Public Security Bureau) is sterk. Iedere stap die je als toerist of gids zet is bekend. Achtervolging zie je hier niet alleen in de film.
- Nog steeds weet je als Westerling meer over de situatie in Tibet dan de Tibetanen zelf. D.m.v. censuur van de media draait de Chinese propaganda op volle toeren.
- Ook nu nog zijn de economische belangen belangrijker dan de mensenrechten.
:: Balance 10:17 a.m. [+] ::
...

'In het stof bijten'
Het Tibetaans boedisme wordt door de gewone Tibetaan beoefend met allerlei rituelen. Deze hebben het doel een positief karma te ontwikkelen en hopen daarmee de kans op een beter volgend leven te vergroten.
In de buurt van tempels en kloostercomplexen zie je vaak de volgende rituelen:
- het offeren van gedroogde jeneverbes in de brandende potten
- het offeren van geld
- het offeren van yakboter voor de brandende lampjes
- het offeren van khata's (witte sjaal) aan heilige beelden of belangrijke personen.
Maar meestal begint de pelgrims in de buurt van een tempel of klooster met het maken van een ommegang. Dit is altijd met de klok mee. De meeste bekende ommegangen hebben langs de weg gebedsmolens staan. Deze moeten (met de klok mee) gedraaid worden en de wens die op/in de molen zit, wordt daarmee geactiveerd. Er zijn echter pelgrims die letterlijk en figuurlijk voor hun geloof ' in het stof bijten'. Prosterneren heet dit en man of vrouw valt voorover op de grond, strekken hun armen uit, staan weer op en stappen daar naar waar hun handen de grond geraakt heeft en doen dan weer hetzelfde. Een korha (de algemene naam voor zo'n ommegang rond een klooster) kan soms 4 kilometer lang zijn. Als je dit gewoon loopt, ben je soms een uurtje bezig. Kun je nagaan hoe dat is als je dit op de prosternerende manier doet. Het is elke keer weer een ontzagwekkend gezicht. Iets wat voor ons zo onbekend is, deze vorm van nederigheid. Het vervult me steeds met respect als ik dit zie. En ze blijven maar lachten die Tibetanen, ook al zit er op hun voorhoofd een grote ronde plek met rood stof.
:: Balance 6:45 a.m. [+] ::
...

Geen idee hoeveel dagen later het is (ik heb geen zin om te tellen), maar we zitten nu in een uithoek van China/Tibet: Golmud. In de Lonely Planet staat dat 'het hier zo saai is dat je moet zorgen dat je er zo snel mogelijk weer weg komt'. Maar nu wil het geval dat de brug (de enige) naar Lhasa ingestort is en dat we hier de komende dagen nog wel vast zitten. En dat net op het moment dat het leukste gedeelte van de reis nog moet komen. Bij een georganiseerde reis die volgeplanned is, betekent vertraging dat het van de resterende reistijd afgaat = allemaal leuke dingen van het programma in Tibet. KUT dus!!! Maar ja, dit is toch wel overmacht. Dus er zit niks anders op dan maar een beetje rond te slenteren in dit verschikkelijk Chinese stadje (veel nieuwe gebouwen die er aan de buitenkant prachtig uitzien, maar van binnen een bouwval zijn!), een beetje mailen (voor een kwartje eurocent per uur) en dit log eens een beetje bij te werken. Mijn flexibele reisinstelling wordt op deze manier wel erg op de proef gesteld. Ach, over drie weken is zelfs dit een leuk verhaal.
:: Balance 2:10 a.m. [+] ::
...

Na 7 dagen onderweg geweest te zijn door de steden Beijing, Xian en Lanzhou (met de nachttrein) ben ik gisteren aangekomen in Xiahe. Dit is eigenlijk de eerste Tibetaans aandoende plaats, omdat hier 1 van de oudste kloosters van Tibet is, het Labrang klooster. Is Beijing in 5 jaar tijd ontzettend veranderd (komt mede door de komst van de Olympische Spelen, die er voor zorgen dat langs alle grote doorgaande wegen gigantische gebouwen komen, wat er daarachter te zien is wil je niet weten!), hier in Xiahe is het toch wel redelijk bij het oude gebleven. Dat de ontwikkeling ook hier doorgesijpeld is is natuurlijk de normaalste zaak van de wereld, want ze zijn hier niet achterlijk!!

Het is hier echt een feest! Ook al roggelen en spugen ze net zo hard, de Tibetanen zijn heel anders dan de Chinezen. Dat is niet alleen uiterlijk te zien (Tibetanen doen een beetje Zuid Amerikaans aan), maar vooral in hun gedrag: ze zijn vrolijk, zeer nieuwsgierig en maken makkelijk contact. Vooral de monnikken in het klooster hier willen graag een praatje met je maken want het is meteen een goede manier om hun Engels bij te spijkeren. Als je dan ook nog je woordenboekje van Lonely Planet bij je hebt, dan kan de pret niet op. Dat ze lol hebben zie je ook bij de monnikken in de religieuze dienst. Tussen het reciteren van de mantra's zijn ze best in voor een dolletje met elkaar. En ook buiten de tempels zie je soms kleine rode stofbollen over elkaar heen duitelen. Dat het hier bijzonder is, wist ik al, maar het is toch fijn om in het beeld dat je had bevestigd te worden.

En nu ga ik douchen, want stoffig is het hier wel en het warme water is er alleen van 19 - 21 uur. Dat jullie meteen weer even weten dat 24 uur per dag warm water niet de normaalste zaak van de wereld is!
:: Balance 6:06 a.m. [+] ::
...

Over een paar uur zitten we in het vliegtuig richting Beijing. Vanaf daar trekken we het verschillende vormen van vervoer (trein, bus, jeep) Tibet binnen. Het is nog steeds ongelooflijk dat ik voor de tweede keer naar dit mooie, bijzondere land ga. Ik heb echt een beetje heimwee gehad. Alhoewel de verwondering van de eerste keer, vijf jaar geleden, waarschijnlijk niet meer zo groot zal zijn, verwacht ik wel dat het zien van het Potala Paleis in het echt toch weer ontroerend zal zijn.

Maar goed, zo ver is het nog niet. De rugtassen zijn gepakt en het is steeds hetzelfde probleem: teveel willen meenemen en te weinig ruimte hebben. Je kunt ook niet kunt zeggen ‘ach dat wat we vergeten kopen we daar wel’, want Tibet is wat anders dan een Europees land. De mens is gelukkig vindingrijk en de echte belangrijke dingen heb ik bij me: mijn lief, paspoort, visa en geld. Dus alles komt goed! En ik ga alles als een spons in me opnemen. Zodra ik de mogelijkheid heb om iets te loggen, zal ik dan doen. Anders is het hier de komende maand stil. Mag ik u in dat geval de links die hier links staan aanbevelen!
:: Balance 3:16 a.m. [+] ::
...

In de psychologie leer je dat je als mens een aantal verdedigingsmechanismen (zoals projectie, rationalisatie, ontkenning, verdringing, identificatie, zelfverdoving e.d. ) tot je beschikking hebt. Ze dienen ertoe om in sterke emotionele toestanden te ‘overleven’.

Twee dagen geleden hoorde ik ineens een schreeuw van een vrouw achter op het plaatsje achter ons huis. In eerste instantie dacht ik dat het om een geintje ging, maar toen er nogmaals een harde schreeuw kwam realiseerde ik me dat het om iets veel ernstigers ging. Aangekomen bij het studentencomplex waar dit pleintje aan grenst, bleek er in het gebouw al een vrouw rond te lopen met een zware bloedende gezicht. Ze stond in het vrouwentoilet met een jongen. Trillend op mijn benen vroeg ik haar of ze even 1 minuutje alleen met me wilde praten. Ik vroeg haar of degene die dit haar had aangedaan op dit moment bij haar was. Ze knikte en vertelde me dat het haar ex was die haar geslagen had. De jongen stond er schuldbewust bij en deed heel hard zijn best de sporen die hij op haar had achtergelaten met doekjes weg te vegen. De sorry’s en ‘zo heb ik het niet bedoeltjes’ waren niet van de lucht. Zij zat in een stoel en deed haar best om te begrijpen wat er in de 5 minuten daarvoor gebeurd was.

Nu wil ik hier niet ingaan op de beweegredenen van een dergelijke gewelddadige man of op de vrouw als slachtoffer, omdat dit voor mij (ook al heb ik zelf ook eens in een gewelddadige relatie gezeten) tot op zekere hoogte nog steeds niet te begrijpen is. Het gaat me hier om het mechanisme van het ‘ontkennen van de gewelddadigheid van de jongen’, ‘het verdringen van de emoties die loskomen’. Ik zag het ook bij haar gebeuren. Je kunt er namelijk met je hoofd niet bij wat je aangedaan is en dus maak je het maar gewoon weg. En dat gebeurt heel geleidelijk. Het begint bij het kijken naar de schuldbewuste ex die met tranen in zijn ogen zijn excuses aan biedt. Het zorgt ervoor dat je niet met je eigen gevoelens bezig bent, maar je meteen weer op de ander richt. En als dan de bloedsporen weggewist zijn, dan ben je ook al weer een stapje verder in de richting van ‘er is niks gebeurd’. Zo haalt de menselijke geest steeds meer kleine truckjes uit om ervoor te zorgen dat als je dat niet wilt, je er (op dat moment) helemaal niks mee hoeft.

Omdat ik dit zelf ook (in mindere mate) ervaren heb, hoop ik van harte dat bij aankomst bij de eerste hulp is gebleken dat ze een gebroken neus had. In dat geval is er namelijk een grote kans dat ze iets langer geconfronteerd wordt met de consequenties van de actie van haar ex. En hoe meer je je realiseert dat je een dergelijke gewelddadige situatie nooit meer mee wilt maken, hoe beter. En misschien dat ze dan alsnog aangifte gaat doen bij de politie. Het hangt er allemaal vanaf hoe sterk de verdedigingsmechanismen zijn.
:: Balance 9:13 a.m. [+] ::
...

Soms kan een positieve karaktereigenschap ook een negatieve zijn en soms kan een karaktertrekje zo aangeleerd zijn, dat je op een gegeven moment ‘besluit’ dat dat niet meer iets is wat je wilt. Nu is ‘je’ in dit geval heel abstract en algemeen, maar ik heb het hier natuurlijk over mezelf. Vroeger was ik altijd geneigd om confronterende, pijnlijke opmerkingen in een mooi pakje te verpakken: veel strikjes, tierelantijntjes en mooie papiertjes. Ik wilde namelijk graag aardig gevonden worden en daar horen geen ruzie-achtige, disharmonieuze situaties bij. In de loop van de jaren heb ik gemerkt dat deze eigenschap mezelf nog al in de weg stond. Dus heb ik ervoor gekozen om meer mezelf te zijn en de dingen gewoon maar te zeggen zoals ze in me op komen. En ook daar gaat de natuurlijke sociale censuur overheen, maar niet meer zo extreem als voorheen. Mijn mededelingen zijn geen kunstwerkjes meer, maar hooguit in een bruin pakpapiertje gewikkeld. Voor mezelf is dat aan de ene kant een opluchting want het is heerlijk om gewoon jezelf te kunnen zijn (vooral als dat van jezelf mag), maar aan de andere kant loop ik er ook wel weer eens tegenaan (“ieder voordeel heb zijn nadeel” laat maar zeggen).
Het overkomt me de laatste tijd regelmatig dat ik achteraf denk “Marije, had nu gewoon eens even je mond gehouden”. Het probleem ligt ‘m dan niet in de manier waarop de boodschap gebracht wordt, maar meer in de keuze of je een boodschap wel of niet moet brengen. Tja, en dan kom je weer heel dicht bij mijn persoonlijkheid. Ik ben iemand die graag ‘een duit in het zakje doet’ en dat kan soms heel verhelderend en nuttig zijn, maar soms ook heel vervelend en overbodig.
:: Balance 4:48 a.m. [+] ::
...

Heerlijk als mensen aan me vragen of ik afgevallen ben!!! Hoeveel weet ik niet, want er komt bij mij geen weegschaal in huis. Ik wens namelijk niet geterroriseerd te worden door zo’n apparaat!
:: Balance 5:00 a.m. [+] ::
...

Het is wel fijn hoor dat contactlenzen tegenwoordig steeds dunner worden, zodat het draagplezier vergroot wordt, maar onhandig is het ook wel! Vlak voordat ik wilde gaan sporten gisteren, ontdekte ik dat het inzetten van de lenzen niet geheel vlekkeloos verlopen moest zijn want het zicht was niet gelijkmatig helder. Bij een uitgebreide inspectie bleek dat de lens niet eens in het rechteroog zat! Waarschijnlijk zat hij nog op mijn vinger.
Laat ik alleen nu net mijn handen gewassen hebben!
:: Balance 2:58 a.m. [+] ::
...

Soms is het zo raar om er achter te komen wat een leven iemand al achter de rug heeft.

Vorige week was ik sinds 5 jaar weer eens terug bij mijn acupuncturist in Amsterdam vanwege lichte rsi-klachten die door het hangen aan de gewichten in de sportschool in korte tijd verergerd zijn. Meneer S. houdt samen met zijn zus praktijk in Amsterdam-west. Het is er niet meer van deze tijd en dat bedoel ik op een positieve manier. Er wordt de tijd voor je genomen, er komt klassieke muziek uit de boxen in de behandelkamer en er worden relatieverende grapjes gemaakt. Kortom, alleen al de aandacht die je krijgt heeft een helende werking! En voor het geld hoef je het ook al niet te laten: in vijf jaar is de prijs met 10% gestegen onder het mom “we hoeven er niet rijk van te worden”.

Over 3 weken vertrek ik naar China. In het kader daarvan ben ik al een beetje Chinees (mandarijns) aan het oefenen. Meneer S. helpt daarbij als ik met al die naalden in mijn arm, schouder en hoofd lig. Gisteren was mijn tweede afspraak. We kwamen te praten over het China van de Chinese Revolutie. Het blijkt dat meneer S. geboren is in Indonesië. Zijn vader heeft in een Jappenkamp gezeten en hij is op 16-jarige leeftijd naar China gevlucht om daar politiek asiel aan te vragen. “Dat was niet zo, zoals het hier in Nederland is hoor”, vertelt hij met een lach op zijn gezicht. Vanwege zijn studie aan de Universiteit aan Beijing werd hij na enkele jaren beschuldigd als ‘rechts contrarevolutionair’. In het kort komt het erop neer dat volgens Mao iedereen die met zijn hoofd werkte inferieur was aan de mensen die handenarbeid deden en was het broodnodig dat deze mensen ‘hervormd’ werden. Daar had hij verschillende vormen voor bedacht. Zo waren er grote werkkampen (daarover kun je lezen in Bittere Kou van Harry Wu), maar ook hervormingsprojecten waarbij mensen naar kleine dorpjes in de verre hoeken van China gestuurd werden om daar de plaatselijke bevolking bij te staan bij het werk op het land (daarover kun je o.a lezen in Balzac en het Chinese naaistertje van D. Sijie). Meneer S. verduidelijkt mij de situatie van destijds in gebrekkig Nederland (ook al woont hij al 20 jaar in Nederland) door uit te leggen dat hij als student 9 yuan verdiende en daarbij nog 3 yuan kreeg als ‘buitenlander’, dat het gemiddelde salaris in de stad ongeveer 5/6 yuan was, dat een gevangene 4 yuan per maand kreeg en dat er op het platteland nog minder verdiend werd. Met de opmerking “maar in Afrika was het nog veel erger” probeert hij het feit dat ‘hij meer dood dan levend van het platteland terugkwam’ een relativerende toon te geven.

Het doet me des te meer realiseren dat een mensenleven raar kan lopen, dat de Chinese overheid al héél lang misdadig is en dat voor meneer S. humor waarschijnlijk een belangrijke factor geweest is in zijn overlevingsstrijd.

Toen ik twee weken geleden aan hem vroeg hoe het met hem was, antwoordde hij : ‘Ik leef nog’. Dat ging dus over meer dan alleen zijn pace-maker.
:: Balance 3:34 a.m. [+] ::
...

Er is een interessante discussie gaande in logland! Bij mijn favorieten: o.a. Verbal Jam en Marti.
:: Balance 3:01 a.m. [+] ::
...

Stelling:
Oogkleppen zorgen ervoor dat het doel rechtstreeks en zonder afleiding behaald wordt!

:: Balance 3:33 a.m. [+] ::
...

Helemaal recht van spreken heb ik niet (zie stukje 22 augustus), maar ik ben blij dat de kommertijd wat betreft het nieuws voorbij is. Het parlementaire jaar is weer begonnen en het NOS journaal heeft weer serieus nieuws. Althans, dat tracht men.
Persoonlijk vind ik dat de kwaliteit van de verslaggeving van het nieuws op de publieke omroepen sinds de komst van het commerciële RTL gillend snel achteruit is gegaan. Er komt toch regelmatig een item voorbij waarvan het RTL-gehalte zeer hoog is. Wat dat is een RTL-gehalte? Dat wil zeggen ‘nieuws als amusement; als een vorm van entertainment’. En daar is op zich niks mis mee, maar ik vind dat deze insteek niet thuishoort op de publieke zenders. Ik begrijp het ook niet.
In de marketing leer je dat je als bedrijf of instelling moet positioneren (waar sta ik t.o. de concurrent(en)) en profileren (duidelijk maken waar je voor staat). Ik kan het niet anders verklaren dan dat een of andere onbenul enkele jaren geleden heeft besloten tot positionering naast het commerciële nieuws. Beter zou zijn wanneer ze een eigen koers zouden blijven houden. Het is ook gewoon niet slim: het RTL-nieuws begint om 19.30 en het NOS-nieuws om 20.00. Dat de RTL-kijkers overstappen op het NOS heeft een kleine kans, want waarom 2x het nieuws kijken, zeker wanneer deze doelgroep toch liever naar GTST gaat kijken?!

NOVA moet ook een ander jasje krijgen. Het gesteggel rond de organisatie ervan doet een beetje denken aan het geklooi binnen een zekere politieke partij. Ik vrees dat het een soort veredeld ‘Barend & van Dorp’ zal worden. Sinds 3 dagen heb ik ook een nieuw ontbijt-programma ontdekt met een voormalig VJ als presentatrice. Het heeft ook een balk met informatie dat onderaan in beeld scrolt. Nee, niet bij RTL, maar gewoon op Ned 1.

Waarschijnlijk is het hetzelfde als met het ‘links’/’rechts’-aspect in de politiek. Echte tegenpolen bestaan er gewoon niet meer. Het is allemaal 1 pot nat!
:: Balance 2:52 a.m. [+] ::
...

Ik ben de laatste weken een beetje speechless (cq. wordless, clueless). Over de LPF wordt door iedere columnist als iets geschreven, dus daar waag ik me maar niet aan. Met mijzelf gaat het zo goed, dat mijn leven gewoon saai is. Misschien is het leuk om toch even te melden dat mijn broertje zijn onafhankelijkheidstrijd begonnen is! Het gaat niet zonder slag of stoot en mijn vader laat ‘m niet zomaar gaan, maar kleine overwinninkjes zijn al geboekt! Het feit dat hij voor zijn laatste studiejaar een lening heeft aangevraagd is al een hele stap vooruit. En deze grote zus vindt dat hij het fantastisch doet. (Niet dat dat er veel toe doet, natuurlijk!).
:: Balance 4:51 a.m. [+] ::
...

Berichtje van mijn lief:
Dag mijn lieve schat,
Het is nu echt weel heeel lang geleden dat je iets geschreven hebt op je log, het is zeker een klein beetje komkommertijd....
met een hele dikke zoen van je vriendje
:: Balance 3:48 a.m. [+] ::
...

Bijna elke dag reis ik met de trein. Je maakt lollige dingen mee, maar ook regelmatig hele irritante dingen. Dan bedoel ik niet de vertragingen of zomerroosters, nee dan bedoel ik van die kleine dingen. Men heeft de mond tegenwoordig vol over 'veiligheid' en 'vuiligheid', maar zelf iets opruimen: ho maar! En het zijn echt niet altijd ‘die zwartjes’ hoor die niet weten hoe het er hier in Nederland aan toe gaat, nee ik heb het hier over de autochtone bevolking (whatever that may be?). Zo ook vandaag.
Een dame komt naast mij zitten en nuttigt een ‘milk&fruit-je’ en plaatst het flesje op het tafeltje. Ik kijk naar het flesje voor mijn neus in de veronderstelling dat het waarschijnlijk nog niet leeg zal zijn, maar wat schetst mijn verbazing: daar valt geen druppel meer uit te drinken! Nu weet ik dat je een zeker fobie voor de prullenbakken van de NS kunt oplopen aangezien deze soms in 1 keer helemaal ondersteboven openkantelen als je ze wilt openmaken, maar ik zit ervoor. Dat zal het probleem dus niet zijn. “Ach, ze zal het zo wel weggooien”, denk ik. Bij de volgende halte loopt ze echter gewoon de trein uit. Ik heb het moment om er iets van te zeggen in de trant van ‘mevrouw, u vergeet uw bagage’ of ‘mevrouw, ik haal mijn benen wel even weg zodat u bij de prullenbak kunt’ voorbij laten gaan. Het gevolg is: ik wind me er 10 minuten lang over op en gooi het flesje zelf maar weg. Ongelooflijk, dat doe ik thuis niet eens! Mijn lief moet ook gewoon zijn eigen troep opruimen.
De volgende keer toch maar gewoon mijn mond open trekken. Niet alleen om mijn eigen ei kwijt te kunnen, maar ook in de hoop dat ik iemand misschien nog ietsjepietsje bewust kan maken van zijn eigen gedrag. Het punt is alleen: ik voel me dan zo’n moraalridder!
:: Balance 7:31 a.m. [+] ::
...

Hij leeft nog!!! Nu is het ook een klein beetje mijn schuld dat de man zo weinig up-date. Hij is namelijk bezig met het ontwerpen van 6 websites, waarvan 'marijesblik - in een nieuw jasje' er 1 is.
:: Balance 2:57 a.m. [+] ::
...

Marije: “Zeg bro, hoe lang heb je die herpes simplex al”.
Harmen: “Bijna twee weken, hoezo?”
Marije: “Nee hoor, zomaar. Wat smeer je erop dan?”
Harmen: “Iets van de samenwerkende apothekers ofzo”
Eric. “Ja, dat doe ik ook altijd, want het patent van al die werkstoffen is allang vrijgegeven, dus je hoeft niet meer naar die merken te grijpen”
Harmen: “Ik ging laatst op zoek naar informatie over een koortslip, want het schijnt heel gevaarlijk te zijn voor baby’s. Ze kunnen er zelfs aan doodgaan. Het punt is dat ik nergens heb kunnen vinden tot welke leeftijd je baby bent. Dus ik heb geen idee tot wanneer ik dan moet oppassen met mijn dochter.”
Marije: “Dat ik ook bizar zeg. Het staat ook niet in de bijsluiter van dat smeerspul?”
Harmen: “Nee, nergens kunnen vinden.”
Marije: “Wist je trouwens dat je met zo’n lip erg moet oppassen met het verwennen van de vrouwtjes.”
Harmen: “Jaha, ik weet dat je niet mag zoenen.”
Marije: “Nee, ik bedoel ook wat lager, laat maar zeggen. Een vriendin heeft op die manier een herpes daar beneden gekregen.”
Harmen: “Jezus, da’s naar zeg! Het blijkt dat 80% van de bevolking het virus met zich meedraagt.”
Marije: “Ga maar na, in deze taxi zitten al 3 mensen die er zo nu en dan last van hebben.”
Amsterdamse taxichauffeur: “Wat doen jullie in het dagelijks leven, studeren jullie medicijnen ofzo?”
Harmen: “Ach, alleen wat in de avond-uurtjes………….op internet”.
:: Balance 7:43 a.m. [+] ::
...

Ongeveer een jaar geleden heb ik een tiendaagse Vipassana stilte-meditatiecursus gedaan. Het woord ‘Vipassana’ betekent: inzicht, de dingen zien zoals ze werkelijk zijn. Wat de techniek precies inhoudt kun je hier lezen.

Gedurende de cursus mediteer je elke dag van 4.30 uur 's morgens tot 9.00 uur ’s avonds (onderbroken door maaltijden en rust). De eerste 3 ½ dag leert men de geest te concentreren door het observeren van de ademhaling. Dit is een voorbereiding op de eigenlijke Vipassana-techniek. De resterende dagen observeert men met behulp van dit verscherpt bewustzijn de gewaarwordingen die zich op het lichaam voordoen. Hierdoor ervaart men de universele waarheden van vergankelijkheid, lijden en egoloosheid. Deze realisatie van waarheid door eigen ervaring vormt het zuiveringsproces.

Je kunt je voorstellen dat het zitten in een lotushouding of kleermakerszit gedurende 10 uur op een dag voor een ongeoefend lichaam een regelrechte ramp is. Voor mij betekende dat regelmatig hele pijnlijke knieën, een rug die zo nu en dan aangaf dat het genoeg was en ‘slapende’ benen. Ik vergeleek het hele proces steeds met het instuderen van een pianostuk. In het begin denk je dat je het nooit onder de knie zult krijgen en haak je het liefst meteen af. Maar als je blijft oefenen, merk je dat je kleine vorderingen maakt. Maar het vraagt veel discipline en doorzettingsvermogen. Twee eigenschappen die mij niet van nature zijn meegegeven.

Hetgeen dat mij het meest is bijgebleven is dat de techniek er vanuit gaat dat ‘alles komt en alles gaat’. Dat klinkt natuurlijk heel logisch, maar je ervaart aan alles dat het ook écht zo is. Het ene moment doen je knieën zò’n pijn dat je denkt dat je niet langer meer kunt blijven zitten, maar dan ineens is het weg. Of je loopt naar buiten en merkt dat het regent, maar een uurtje later schijnt de zon weer. Je voelt je verdrietig omdat het mediteren niet gaat zoals je dat graag wilt, het volgende moment loop je op wolkjes omdat je een uur lang heel intensief bezig bent geweest. De bewijzen dat alles wat leeft in beweging is en nooit 1 vaste vorm heeft, stapelden zich op in die 10 dagen. Het leert je om nooit te hopen of vast te houden aan een bepaald ‘gevoel’ of ‘situatie’, maar ook om iets niet te verafschuwen. Het leert je om te proberen ‘gelijkmoedig’ te blijven.

Alles komt en alles gaat in het leven. Gelukkige periodes in je leven zullen afgewisseld worden door minder-gelukkige momenten en minder-gelukkige periodes zullen afgewisseld worden door gelukkige momenten. Alles is altijd in beweging. Als je dat voor ogen blijft houden, dan geeft dat ook een soort rust. Je moet alleen wel de moeite nemen om je dat zo nu en dan te realiseren.
:: Balance 3:57 a.m. [+] ::
...

Lesje grammatica (1)

Ik vindt/vindt ik
Mag ik er op wijzen dat het goed schrijven van d of t niet alleen moeilijk voor TPG is, maar ook voor velen onder u. Zo blijkt het vervoegen van het werkwoord ‘vinden’ hééééél lastig. Laat ik het daarom even uitleggen:

In sommige gevallen is het zeer handig om het veel makkelijker vervoegbare werkwoord ‘lopen’ te gebruiken. Dus: ik loop, jij loopt, hij loopt, wij lopen, jullie lopen, zij lopen. Dat maakt voor ‘vinden’: ik vind, jij vindt, hij vindt, wij vinden, jullie vinden, zij vinden.

In de vragende vorm wordt dat dan: loop ik - vind ik, loop jij - vind jij, loopt hij - vindt hij, lopen wij - vinden wij, lopen jullie - vinden jullie, lopen zij - vinden zij?

Ik snap, jij snapt / snap ik, snap jij?????
:: Balance 6:33 a.m. [+] ::
...

Mijn oma was ook altijd heel serieus in het bidden voor het eten:

“Amen” zei de koster en poepte in de kerk
“Bah”, zie de dominee, “is dat jouw werk?”
“Ja”, zei de koster, “dat ben ik zo gewoon,
geef me maar een doekje dan veeg ik het wel weer schoon!”

:: Balance 3:06 a.m. [+] ::
...

Mijn oma had van die leuke spreuken:

Wie belooft en niet zal doen,
is meteen een magere hoen,
die wel kakelt op zijn stok,
maar geen ei legt in zijn hok
:: Balance 6:13 a.m. [+] ::
...

Enige manipulatieve trekjes is mijn familie niet vreemd.
Een beetje naar aanleiding van het gesprek met mijn broertje (zie 23 juli) heb ik eens na zitten denken over de invloed die je als ouders op je kinderen hebt of zou moeten hebben. Mijn moeder is van het type ‘mijn kinderen zijn als plantjes, die hoef je alleen maar te voeden, te verzorgen en soms te ondersteunen met een stokje, verder groeien ze vanzelf’. Mijn vader is meer van ‘je hoeft niet te doen wat ik zeg, maar als ik jou was zou ik mijn advies maar opvolgen….’. Beide zijn op hun eigen manier heel goed in het sturen met of zonder stokje (lees: manipuleren).

Je kunt heel lang discussiëren over hoe sturend je als ouder zou moeten zijn. Er is toch helemaal niks mis mee dat je het beste voor je kinderen wilt, dat je wilt dat ze hun capaciteiten zo goed mogelijk benutten en dat ze de kansen pakken die hun voor de voeten ligt?! Het is toch heel redelijk dat je als ouder je kinderen helpt (in) te zien wat het beste voor ze is of wat hun capaciteiten of kansen zijn?!

Ook ik heb net als mijn broertje wel degelijk de druk van mijn ouders dat ik een fatsoenlijke opleiding moest gaan volgen, gevoeld. Zo werd ik naar het gymnasium gestuurd met een HAVO/VWO-advies, ben ik naar drie jaar overgestapt naar het atheneum en ben ik na 9 jaar (!) middelbare school maar een universitaire opleiding gaan volgen. En omdat ik geen idee had van wat ik wilde studeren heb ik het advies van een begaafdheidsonderzoek maar opgevolgd. Al met al ben ik er zeker niet slechter van geworden!

Maar zou het zo kunnen zijn dat als ik van jongs af aan gestimuleerd was in het maken van mijn eigen keuzes en dat deze hoe dan ook goed waren, ik misschien iets heel anders gedaan zou hebben? Ik weet het niet en eigenlijk maakt het ook niet zoveel uit. Mijn leven duurt (als het goed is) nog heel lang en je bent nooit te oud om te leren. Ik hoop dat mijn broertje zich dat ook realiseert. Dat hij helemaal niet hoeft te wachten tot hij zijn diploma gehaald heeft om zijn eigen leven te gaan leiden.
:: Balance 4:10 a.m. [+] ::
...

Op de voorpagina van het Rotterdams Dagblad van vandaag: Neuriën voorkomt bijholteontsteking
Zweedse wetenschappers denken dat zij een behandeling voor bijholteontsteking (sinusitis) hebben gevonden: veel neuriën. Sinusitis is een ontsteking die wordt veroorzaakt door bacteriën. Die gedijen goed in stilstaande lucht in afgesloten ruimtes in een verstopte neus. Door het neuriën kunnen verstoppingen worden opgeheven. De verse lucht kan de bacteriën doden.,,Als je de hele dag neuriet, krijg je geen sinusitis,'' zegt de Zweedse onderzoeker Jon Lundberg.

Nu moet je voor neuriën in een goede bui zijn is mijn ervaring. En dat ben ik NIET!


:: Balance 7:47 a.m. [+] ::
...

Een gewaarschuwd mens telt voor twee: ik zou vandaag maar heel lief voor mij zijn. Ik ben begonnen met lijnen en daar word je heel chagerijnig van!!!
:: Balance 3:08 a.m. [+] ::
...

Hollen & Stilstaan
Mijn eerste baan was in het marktonderzoek. 26 jaar oud en net klaar met mijn studie begin ik vol goede moed bij een klein bureau. Al snel ontwikkelde ik een grote liefde voor het vak én het bedrijf. Dat heeft me de das omgedaan. Na 1 jaar kreeg ik ineens nog meer verantwoordelijkheid door het wegvallen van een senior en ik, de ‘eager beaver’, dacht dat wel aan te kunnen. Ik had een beetje meer van mezelf moeten houden. Na twee jaar weken van of 60/70 uur (hollen) of 40 uur (stilstaan) gedraaid te hebben gaf mijn lijf het op. Hartkloppingen, oorsuizingen, geheugenstoornissen, hyperventileren en overmatig zweten. De muur die ik allang op me af had zien komen, was er: keihard en onverbiddelijk.
Mijn baas en ik hoopten dat een paar weekjes vakantie me er wel weer bovenop zou helpen. Ik liep in Sevilla rond en dacht dat ik gek werd. Het enige dat ik wilde was naar bed als ik wandelde en lopen als ik in bed lag. Wat een onrust! Ik voelde me een ‘loser’: in paniek, onzeker, boos, verdrietig en eenzaam. Misschien moest ik toch maar wat langer rust nemen. Maar hoe doe je dat als je dat al zo lang niet meer gedaan hebt en ontzettend ongeduldig bent omdat je snel weer beter wilt zijn?
Stapje voor stapje. Medicijnen en een haptonoom om me te helpen ontspannen, een psychotherapeut om me te coachen en later een advocaat om mijn zaak te verdedigen tegenover mijn werkgever.
Ik ben nu bijna 1 ½ jaar verder. Ik werk weer. Vier dagen in de week. Ik heb geleerd te accepteren dat ik ben zoals ik ben: dynamisch, enthousiast en actief. Ik ben nog steeds aan het leren, maar mijn ambitie laat ik niet meer ten koste van mezelf gaan.
:: Balance 4:28 p.m. [+] ::
...

Mijn jongste broertje studeert in Amsterdam. Hij is derdejaars en haal alles nominaal. Het ziet er dus naar uit dat hij komend jaar gaat afstuderen. Kleine broertjes worden groot!

Hij heeft zijn eindexamen op een school voor volwassenen onderwijs (m.b.v. certificaten) gedaan. Als bijbaantje werkte hij in een grand café. Dat betekende na het werk eindeloos zuipen, blowen en uitgaan. Niks mis mee!
Ik sprak sporadisch met hem over het oppervlakkige leven dat hij vond dat hij leidde. Een dergelijk leven had iets heel aantrekkelijks, maar hij wist niet of het nu wel echt bij hem paste. Het zag er naar uit dat hij niet zou gaan studeren, maar nog een tijdje zou gaan pierewaaien. Daar heeft de familie een klein stokje voor gestoken. In een familieberaad waarnaar we hem met een smoes hebben weten te lokken, hebben we op hem in gepraat. Dat hij meer in z’n mars heeft dan dat hij zelf dacht, dat hij nu vooral in het leerritme moest blijven, dat het zonde zou zijn als hij zijn kansen niet zou grijpen. En zo is hij toch begonnen met studeren. En “eenmaal op de snelweg, wil(de) hij er niet meer af”. De overheid verzorgt zijn studiefinanciering en zijn OV-kaart, mijn vader staat hem extra financieel bij en wast zijn kleren, mijn moeder zorgt er op gezette tijden voor dat hij zijn broodnodige vitaminen binnenkrijgt, zijn oudste broer voor de goedkope avondjes (nachtjes) met mixjes (want die kan je je als student niet veroorloven) en ik help bij het maken van papers. Zo hoort dat in een familie, lijkt me. Elkaar ondersteunen en soms misschien een beetje sturen.

Mijn broertje lijkt daar iets anders over te denken. Hij is bijna 24 jaar, heeft bijna drs. voor zijn naam staan. Hij vertelde me dat hij zijn bedankspeech al klaar heeft liggen. Iets in de trant van ‘bedankt familie voor de ondersteuning de afgelopen jaren, maar nu ik ga ik dan eindelijk het leven leiden dat ik zelf wil’. Ik voel woede en verdriet. Eerst begreep ik helemaal niet waarom. Ik dacht dat ik hem de afgelopen drie jaar juist ondersteund had in het leven dat hij wilde leven. Nu voelt het als een soort ‘stank voor dank’. Het doet ook pijn om me te realiseren dat hij kennelijk niet in staat is geweest zijn eigen keuzes te maken, zijn eigen besluiten te nemen.

Zou het iets te maken kunnen hebben met het feit dat hij de jongste is? Die zijn het meest verwend.
:: Balance 3:36 a.m. [+] ::
...

De gedachte dat mijn lief wel eens eerder dood zou kunnen gaan dan ik kan ik bijna niet aan. Ik denk er liever niet aan. Erover nadenken geeft me een angstig gevoel, alsof ik daarmee iets over me af kan roepen, alsof het de goden (duivels) verzoeken is. Er met elkaar over praten lijkt al helemaal ondraaglijk. Maar waarom eigenlijk? Het heeft ook iets van een ontkenning in zich, alsof ‘ons dat nooit zal overkomen’. Je mag alleen maar hopen dat het je niet overkomt.

Afgelopen zaterdag keken mijn lief en ik naar één of andere Engels kostuumdrama (waar ik helemaal dol op ben) en na een triest einde praatten we nog wat na. En helemaal in elkaar verstrengeld hebben we elkaar beloofd er alles aan te zullen doen om heel, heel oud te worden, zodat we ook heel, heel oud met elkaar kunnen worden. Dat heb je voor een deel in de hand, maar ik weet dat het leven ook rare onverwachte wendingen kan nemen. Gezien onze beider familiegeschiedenis ziet het er positief uit: de meeste voor ons hebben een respectabele leeftijd bereikt. En dat is waar je dan ook maar vanuit mag gaan. Dat dát ons gegeven is: samen helemaal verrimpeld en krom op een bankje voor ons huis te mogen zitten. Je weet wel, zoals in ‘On Golden Pond’
In bijna iedere katholieke kerk die ik bezoek steek ik een kaarsje op. Dat doe ik niet alleen voor de doden en de levenden, maar ook voor ons. Omdat ik echt hoop én geloof dat we samen heel oud worden, zelfs als één van ons er niet meer zou zijn.
:: Balance 9:37 a.m. [+] ::
...

Ik heb (en nu niet lachen!) een rubberallergie! Dat is ontstaan nadat ik heel lang in een tandartspraktijk heb gewerkt en dagelijks rubberen handschoenen aan had. Nu is het bij allergieën zo dat die cumulatief werken. Dus als het eenmaal begonnen is en je regelmatig met de betreffende stof waar je allergisch voor bent in aanraking komt, de consequenties steeds rodere, jeukerige, pijnlijke of etterige vormen aanneemt. Je wil niet weten hoe ik er dan uitzie: blaasjes in mijn gezicht en op mijn handen, een opgezette tong, abnormaal dikke lippen en mijn slijmvliezen worden aangetast.
Ik ben dus allergisch voor elastiekjes, voor ballonnen, voor sommige gummetjes, voor wet suits, voor de dynaband in de sportschool en ja, ik ben ook allergisch voor condooms. Het is heel onhandig, want hoe leg je je nichtje van 2 uit dat je haar ballon niet kunt opblazen of je one-night stand dat er niet (veilig) geneukt kan worden. Nu is het tegenwoordig zo dat ze voor de ballonen een handig hulpstuk hebben uitgevonden dat je gewoon bij de Intertoys kunt kopen en ter vervanging van de rubberen condooms kun je tegenwoordig andere kopen, van varkensdarm ofzo. Bijkomend voordeel daarvan is dat de rubberlucht niet zo sterk, het nadeel is dat ze niet zo sterk zijn en dat de keuze in maten beperkt is. Maar alles went, zo ook een dergelijke allergie. En nu ik niet meer dagelijks in de omgeving van rubberversnellers hoef te leven en ik een vaste partner heb, valt het allemaal best wel mee. Een enkele keer is het zelfs handig. Zoals vandaag: ik heb een lekke band. Tja, die is ook van rubber. Ik hoef m'n handen daar in ieder geval niet vuil aan te maken.

:: Balance 4:02 a.m. [+] ::
...

Under pressure!
De meeste sites die ik de laatste weken bezoek hebben al omgekat of zijn daar nog steeds heel druk mee bezig. Er wordt gewag gemaakt van het feit dat het response-tooltje nog beter gaat functioneren, dat de lay-out er nog gelikter uit komt te zien, dat de web-cam nog meer pixels aan kan enz. enz. Nu heb ik er (net als Luna gelukkig) echt de ballûh verstand van. Ik ben blij dat ik een fatsoenlijke template via blogspot kan kiezen, dat ik links kan plaatsen, dat ik een heel klein beetje html-tekst (hoe iets dik of cursief te krijgen) ken, maar daar houdt het dan ook echt mee op!
Het feit dat er op mijn bescheiden blogspotje niet gereageerd kan worden, is aan de ene kant heel rustig omdat je dan geen negatieve of domme reacties op je stukkies hoeft te lezen, aan de andere kant mis je daardoor wel een zekere interactiviteit waar het op internet toch veelal om gaat. Maar ik ben gewoon te trots om iemand te vragen daar mij bij te helpen. Ik weet namelijk hoeveel tijd dat in beslag neemt en tijd is vandaag de dag een kostbaar goed! Dus het is jammer voor die anderhalve koe-kop die deze site bezoekt: voorlopig blijft het er uitzien zoals het eruit ziet. Gelukkig las ik bij Luna dat het uiteindelijk om de inhoud gaat en niet om het uiterlijk. Daar ben je hier dan mooi klaar mee ;-).
:: Balance 4:56 a.m. [+] ::
...

Gisteren had ik even een moment dat ik me realiseerde dat de handeling die ik verrichtte, de houding die ik had, de manier waarop ik me gedroeg precies hetzelfde was als mijn vader. Meestal zeggen ze dat ik voornamelijk in mijn doen en laten op mijn moeder lijk, maar dus heel even niet gisteravond. Ik was op weg naar de wc in de kroeg en maakte en passant een opmerking tegen een vage bekende die aan een tafeltje zat. Mijn houding was er één van verlegenheid gemengd met zelfverzekerdheid en bravoure. Pas op de wc kwam ik tot de ontdekking dat de manier waarop ik praatte, stond en gebaarde een kopie van mijn vader was. Vijf jaar geleden had ik dat vreselijk gevonden. Nu is het zo dat ik mezelf steeds meer zie als een goede mengeling van mijn moeder, mijn vader en mezelf.
:: Balance 5:37 a.m. [+] ::
...

Soms begin ik de ochtend met een beetje lichaamsbeweging. Dat begint met het drafje naar de douche omdat ik veel te laat ben opgestaan. Als het haarwasdag is sta ik een 10 minuutjes te zweten met de föhn in mijn hand om het stro een beetje te fatsoeneren. Dan begint het ompakken van mijn tas. Ik heb namelijk zo’n tut die vind dat de tas moet passen bij de outfit, niet per sé bij de schoenen. Dat betekent geen zwarte tas bij een blauwe broek, geen rode tas bij een paars/roze outfit en geen blauwe tas bij een zwarte outfit. Ik loop naar de garage, kijk om mijn horloge en zie dat ik nog 5 minuutjes heb voor een tochtje van 4 minuten naar het station. Ik pak mijn fiets en begin me daar toch een potje te trappen. Na 1 minuut staan de zweetdruppeltjes me op het voorhoofd, voelt mijn rug kletsnat aan en is mijn haar vanwege de hoofdwarmte helemaal in elkaar gezakt. Nog 2 minuutjes van het station verwijderd. Ik ga in gedachten nog ff na wat ik ook al weer bij me moet hebben voor vandaag en ……ik ben bij het ompakken mijn poederdoos vergeten. En zonder poederdoos ben ik nergens. Dat is als Barabara Streisand zonder stem, J.Lo zonder zonnebril, Marcel zonder Yvonne en een LPF zonder Pim. Helemaal niks!!! Er zit niks anders op dan rechtsomkeert te maken. Gvd, mis ik ook nog mijn trein!
Ik sprint terug naar huis, ren de trap op, gris de poederdoos van de plank in de badkamer, ren mijn buurman bijna overhoop en zet nogmaals de gang in richting het station. Op het perron zie ik dat ik nog 4 minuten over heb voordat de trein komt.
In ieder geval hoef ik vanavond niet meer te gaan sporten!

:: Balance 9:37 a.m. [+] ::
...

Chips, ook nog m'n mobiel in de oplader laten liggen.
:: Balance 5:15 a.m. [+] ::
...

Vanochtend met veel precisie mijn boterhammetjes staan klaarmaken met mijn nog slaapdronken hoofd…bedenk ik me in de trein dat ze nog op het aanrecht liggen. Potverdomme dat begint al lekker vandaag :-((!!
:: Balance 3:11 a.m. [+] ::
...

Het lijkt er steeds meer op dat de erfenis van Pim Fortuyn niet in de politiek zijn sporen achterlaat, maar in ons taalgebruik. Uitdrukkingen die hij bezigde als ‘it’s a bloody shame’ en ‘ik heb er geen zin an’ worden ook door veel andere Nederlanders nagebekt.

‘Zo zal Pim het toch niet bedoeld hebben?’

:: Balance 4:44 a.m. [+] ::
...

Met dank aan Patrick.

	You are Rowlf! You don't draw attention to yourself much, preferring to keep your cool and stay in the background.
Take the What Muppet Are You? Quiz!

:: Balance 5:13 a.m. [+] ::
...

Diep in mij zit een saboteur, die ervoor zorgt dat ik mezelf heel erg in de weg kan zitten. Met tijd en wijlen steekt hij de kop op en zorgt ervoor dat ik de dingen zie vanuit de visie ‘dat het glas half leeg is’. Op dat soort momenten vind ik het leven een hoop geworstel en kost het me veel moeite om m’n kop boven water te houden. Zo in de loop van de tijd heb ik er enigszins mee leren leven, met deze depressieve buien. Ik weet dat ik niet toe moet geven aan de behoefte om in bed te blijven liggen, mezelf op te kruipen en de dag een beetje te verslapen. En zo zijn er meer handvaten die ik geleerd heb om toe te passen: werken, sporten, sociale dingen doen, geen alcohol drinken en mezelf vooral serieus nemen.

Dat betekent dat ik het mezelf niet mag toestaan te verzanden in een redenatie van ‘ik heb geen reden om me zo te mogen voelen, want ik heb een lief (de liefste die er op deze aardkloot rondloopt), een heerlijk huis in een leuke stad, een baan die ervoor zorgt dat ik o.a. elke dag lekker kan eten of op reis kan gaan naar Tibet, een familie die gezond is, een aantal goede vriendinnen waar ik ieder moment van de dag en nacht terecht kan….’. Dat zijn namelijk allemaal rationele argumenten en aan een depressieve bui is bijna niks ‘rationeels’. Daarom is het denk ik voor mensen die hier helemaal geen last van hebben, zo moeilijk te begrijpen. Zélfs ik kan mezelf moeilijk begrijpen op het moment dat ‘het glas weer half vol is’.

Ik ben nu dertig jaar en kom op een punt dat ik moet leren te accepteren dat het is zoals het is. Dat ik met mijn gevoeligheid een zekere weerbaarheid mis. En dat dat juist bijdraagt aan mijn persoonlijkheid. Dat de momenten waarop het leven er donker uitziet, ook weer voorbij gaan. Ik hoop dat die momenten steeds korter gaan duren als ik geaccepteerd heb dat dit ook ‘van mij’ is. Wie weet zal dan de macht van de saboteur steeds kleiner worden.
:: Balance 4:41 a.m. [+] ::
...

Soms doet de schoonheid van het leven zo’n pijn. Omdat het vergankelijk is.
:: Balance 3:02 p.m. [+] ::
...

Zou dit dan weer een openingetje in het vredesproces betekenen?
:: Balance 9:27 a.m. [+] ::
...

Het einde van Electric Luna en ActieReactie. Er zal wel iets in de lucht hangen?!
:: Balance 5:41 a.m. [+] ::
...

Morgen begint mijn weekend al. Ik heb net besloten niet weer eens ziek te zijn in mijn vrije tijd. Ga dus zo naar huis. Wat een overwinning! Hoezo calvinistisch opgevoed?!?!
:: Balance 5:53 a.m. [+] ::
...

Ken je het gevoel net niet ziek genoeg te zijn om thuis te blijven? Dat je vindt dat je toch minstens 40 graden koorts, vlekken in je nek, geen stem en 1 keer flauwgevallen moet zijn om het mandje weer in te duiken.
Ik heb vanochtend die overweging moeten maken en ben tot de conclusie gekomen dat een dikke keel, afwisselend warm-koud, een beetje wiebelig op de benen en wat vlekjes voor de ogen nog geen redenen genoeg waren om niet te gaan werken. Wat zal ik daar vandaag nog een spijt van gaan krijgen!

:: Balance 2:35 a.m. [+] ::
...

Polskaya is vandaag jarig. Wel eens zijn juweeltjes 1000letters gelezen?!
:: Balance 5:29 a.m. [+] ::
...

Uit veiligheidsoverwegingen zal er in oktober geen update zijn!
:: Balance 7:19 a.m. [+] ::
...

Ik stond net onder de douche en zag terwijl ik mijn shampoo pakte een spinneweb. En een spinneweb betekent meestal een spin en ik heb een gruwelijke hekel aan spinnen. Ik kijk nog eens goed en ja hoor, dat zit ie... met z’n lange poten en zijn kleine lijf in een plekje achter de buis. Nauwlettend hou ik ‘m in de gaten terwijl ik mijn haar inzeep.

Verdorie, hij begint te wandelen en wel mijn richting op. Nu ben ik zolangzamerhand een klein, heel klein beetje gewend aan deze apparaten, want familieleden of vriendjes hebben al vaker hun weg door de luchtkoker in het plafond gevonden. Maar vriendschap hebben we nog niet gesloten.

Over de kleine tegeltjes komt hij steeds dichterbij. In paniek probeer ik een oplossing te bedenken. Ik heb ‘t: ‘deze beesten zijn geen liefhebbers van water’. Ik sla wat water van de douchestraal richting mijn aanvaller en moet daarbij oppassen dat het niet teveel is, want anders stroomt hij naar beneden en dan ben ik nog verder van huis. Op de donkere vloertegels zal ik ‘m namelijk niet zo snel meer vinden!

De druppels vliegen ‘m om de oren. Hij steekt 1 poot op en begint godzijdank weer terug te lopen naar z’n web. Even lijkt hij nog een omweg te willen nemen, maar wat nieuwe spetters water brengen ‘m snel op een ander idee. Hij begint zelfs een tandje harder te lopen. De overwinning is bijna nabij. Nog een paar spinnenstapjes en hij is veilig.

Tenminste, dat denkt hij..............................want ik ga zo toch ff de stofzuiger pakken.
:: Balance 4:34 a.m. [+] ::
...

Vanochtend zat ik in de trein tegenover een vrouw die wat in haar tas rommelde en daar vervolgens een lippenstift en spiegeltje uithaalde. Onbewust ging ik op zoek naar een herkenningsteken van het merk. Het bleek een Lancôme te zijn. Ze haalde de dop eraf en draaide langzaam de stift naar boven. Wat er tevoorschijn komt had wel een hele rare vorm! Heel anders dan de mijne. De bovenkant was helemaal plat, alsof het topje eraf gesneden was.

Het overkomt me wel vaker dat ik verbaasd ben over de vorm van deze dingen en vooral dat die heel verschillend kan zijn van de vorm waarin de stift gekocht wordt (namelijk met 1 schuine kant). Zo heb ik vormen gezien als plat aan de bovenkant met een geultje in het midden, de punt gecentreerd in plaats van links of rechts uitgelijnd, een héél spits puntje aan de rechter of linkerkant of aan een kant schuin aflopend maar dan zonder punt. Ik dacht eerst dat de vorm van de lippenstift afhankelijk was van de vorm van de lippen, maar wat blijkt…… het zegt iets over je persoonlijkheid?!?!
:: Balance 4:29 a.m. [+] ::
...

Pekingeend is nog gezonder geworden.....
:: Balance 4:39 a.m. [+] ::
...

Een beetje onhandig!
:: Balance 4:37 a.m. [+] ::
...

Ik heb een beetje gezocht en er is ook een cursusje voor de hetero-mannen onder ons. En let op: gratis!!!
:: Balance 3:55 a.m. [+] ::
...

Voor de vrouwen onder ons: het kost een paar pieken, maar dan heb je ook wat?
:: Balance 4:17 p.m. [+] ::
...

Wel eens gehoord van het McBeal-syndroom?
Voor hen die eraan lijden de volgende tips.
:: Balance 2:34 a.m. [+] ::
...

Thuis in mijn huis (2)
Het lijkt wel alsof mijn persoonlijkheid en mijn lijf niet aan elkaar gekoppeld zijn. Ik denk over mezelf helemaal niet na als zijnde een persoon met een lijf, maar meer als een persoon met een geest. Maar omdat die twee dingen niet met elkaar verbonden (of verweven) zijn, word ik dus soms geconfronteerd met hoe ik eruit zie.
Waarschijnlijk is het een soort overleven, aangezien ik als klein meisje al door een afwijking bij de geboorte een soort van clownsneus (in de zin van vorm, niet de kleur) had. Ik werd vaak door mijn klasgenoten op de kleuterschool geattendeerd op het feit dat ik er anders uitzag dan zij. Tien jaar later is door een plastische chirurgische ingreep mijn neus weer in een ‘normale’ neus veranderd. Je ziet er helemaal niks meer van en ik ben eigenlijk best heel tevreden met mijn gezicht. Maar de overlevingsstrategie blijft.

Ooit wel eens de volgende oefening gedaan: ‘stel dat er over de wereld zich een gas zou verspreiden dat ervoor zorgt dat iedereen het gewicht blijft dat hij/zij op dat moment heeft: dat er niks meer aan te veranderen valt, dat het blijft zoals je op dat moment is. Hoe zou je dat ervaren?’
:: Balance 8:09 a.m. [+] ::
...

En soms lees je gelukkig stukjes zoals dit: (NRC Handelsblad - Opinie, zaterdag 1 juni), Joden moeten niet zo fel reageren op `antisemitisme' van Milo Anstadt
Een nieuw, barbaars, gezelschapsspel is in Nederland in zwang gekomen: mensen met de dood bedreigen. Wie nog geen envelop met kogels thuis heeft gekregen, telt niet mee. Het is een misvatting te menen dat Nederlanders een nuchter volk vormen. Keer op keer gebeurt het dat hun frustraties zich in ongecontroleerde woede uiten en vormen aannemen waarvoor het Freudiaanse `onbehagen In de cultuur' een juiste diagnose is. Dat het verschijnsel zich ook onder Nederlandse joden manifesteert, is herhaaldelijk vastgesteld. Het lijkt of sommige joden rusteloos wachten op uitingen van antisemitisme om daarmee hun onbehagen in een schijnbaar vijandige Umwelt te rechtvaardigen.
Elke paar jaar is er een verschijnsel waarin zij zo'n manifestatie menen te herkennen, maar keer op keer blijkt dat zij spoken zien. Of het nu om een uitvoering van Fassbinders toneelstuk Het Vuil, de stad en de dood ging, een cynische opmerking van Theo van Gogh, een flauwe fotomontage in Propria Cures, de vernieling van Jan Wolkers' Auschwitzmonument in Amsterdam - alle opwinding ten spijt had geen van die verschijnselen een antisemitische achtergrond. Nu hebben joodse liefhebbers van uitingen van antisemitisme een nieuwe symboolfiguur voor hun abberatie gevonden: Gretta Duisenberg.
Zij protesteerde tegen de politiek van de regering-Sharon en vlagde voor de Palestijnen om daarmee uitdrukking te geven aan haar begrip voor hun geest van verzet. In feite deed zij niets anders dan een groot aantal Nederlandse joden dat zich rond de stichting Een ander joods geluid (EAJG) heeft geschaard. Zij vroeg om grotere druk van Europa en de Verenigde Staten op Israël, teneinde dit land te laten stoppen met zijn beschamende koloniale staatsterreur jegens het Palestijnse volk. Zij meende dat kritiek op Israël, zelfs afwijzing van bepaalde zionistische pretenties, niets te maken heeft met antisemitisme.
Aangezien de groep van EAJG door andere joden van verraad wordt beticht, is het niet verwonderlijk dat de voorstanders van de voortzetting van Israëlisch geweld Gretta Duisenberg graag in hun verachting meenemen. Dat is hun gegund, maar maat houden zou toch verstandig zijn. Wie Gretta Duisenberg het recht ontzegt anders dan vele (niet alle) zionisten tegen het conflict in het Midden-Oosten aan te kijken, maakt zich aan intolerantie schuldig die niet onderdoet voor bepaalde vormen van antisemitisme. Gretta Duisenberg heeft recht op haar gevoel voor redelijkheid. Zij onderhoudt vriendschappen met joden en draagt de joden een goed hart toe. Maar nadenkend over het conflict in het Midden-Oosten, was zij niet in staat de problematiek ervan voor zichzelf op orde te brengen.
Waar ging het om? Zij kon haar idee van redelijkheid en gerechtigheid niet verenigen met het het feit dat het Palestijnse volk de rekening kreeg gepresenteerd voor de holocaust in Europa, en met het binnendringen van een volk te maken kreeg dat op irrationele, half historische, half mythische gronden van millennia geleden, een stuk land opeiste waarop al sinds eeuwen Palestijnen woonden. Gretta Duisenberg behoort tot de velen die er moeite mee hebben hun standpunt te bepalen tegenover het zionisme. Misschien had zij de ontwikkeling wat makkelijker kunnen aanvaarden indien Israël en Europa alles wat in hun vermogen lag in het werk hadden gesteld om de tragedie die de Palestijnen was aangedaan, geestelijk en materiëel enigszins goed te maken. Zij zag echter het tegenovergestelde gebeuren en dat riep een gevoel van solidariteit in haar wakker jegens de Palestijnen.
Het is een dilemma waarmee velen te kampen hebben. Aan de ene kant medeleven met het joodse volk dat op hemeltergende wijze het slachtoffer is geworden van Europees-Teutoonse barbarij, aan de andere kant het Palestijnse volk dat aan de holocaust part noch deel heeft gehad, maar er na de oorlog hevig onder te lijden kreeg. Iedereen die niet partij is en die zijn gemoed laat spreken, krijgt ermee te maken dat zijn loyaliteit van moment tot moment en van situatie tot situatie wisselt.
De partijdigen moeten daarmee leren leven en zich ervoor hoeden degenen die hun opvatting niet delen, beschuldigingen naar het hoofd te slingeren. Niet alleen tolerantie en fatsoen verplichten daartoe, maar ook belang - eigenbelang. De goden - die niet altijd het beste met de mensen voor hebben - slaan degenen die zij vernietigen willen met blindheid. Het is zaak daarop attent te zijn, en elke verblinding uit de weg te gaan.

:: Balance 1:34 p.m. [+] ::
...

Het kan kennelijk nog veel erger!
:: Balance 1:28 p.m. [+] ::
...

Dit is het weer voor de komende week.
:: Balance 5:28 p.m. [+] ::
...

Het is erg en het wordt almaar erger!
:: Balance 3:17 p.m. [+] ::
...

Soms begrijp ik niks van ons, het Nederlandse volk. Of laat ik zeggen dat ik er steeds minder van snap. Na de moord op Fortuyn zijn er duizenden en duizenden mensen geweest die zich uitgesproken hebben over het feit dat het zo verschrikkelijk is dat je in Nederland niet meer de dingen bij de naam mag noemen en je eigen mening mag hebben. Men noemde de misdaad on-Nederlands.

Maar als ik al die berichten rond Gretta Duisenberg
lees en dat ze nu aangeklaagd is vanwege het aanzetten tot haat begin ik te geloven dat het helemaal niet zo on-Nederlands is die onverdraagzaamheid. Ik heb me gewoon vergist: het is maar een heel dun laagje schijn van tolerantie dat ons bedekt.

Laten we eerlijk zijn, het is toch verschrikkelijk wat er gebeurt in het Midden Oosten. Iedereen heeft zijn eigen manier om daar uiting aan te geven: door een site te ondertekenen, door een speldje van Gush Salom te dragen waarop je de Palestijnse en Israëlische vlag broederlijk naast elkaar ziet, door in je eigen programma te pleiten voor de Israelische zaak of door een Palestijnse vlag op je balkon te hangen.

Het grote goed van vrijheid van meningsuiting lijkt steeds meer bedreigd te worden. Ik denk dat we maar weer terugmoeten naar de tijd waarin je afgeschoten werd voor je mening. Dat zal ons leren………………………..?

:: Balance 4:28 a.m. [+] ::
...

Hoe zouden we die kale mannen met een 'comb over' (zo'n plukje haar over het hoofd gekamd) nu toch duidelijk kunnen maken dat dat er nog erger uitziet dan een kaal hoofd?
:: Balance 9:25 a.m. [+] ::
...

“Thuis in mijn huis” (1)

Volgende week ga ik een weekje naar Italie: cultuur snuiven (tenminste dat hoop ik) en genieten van de zon.
Gisteravond was ik in mijn zomergarderobe aan het kijken wat ik mee zal nemen. Ik probeerde een paar rokjes en wat broeken en kom tot de ontdekking………….dat ik er nog maar nauwelijks in pas. Nu ben ik dol op het kopen van kleren en zal ik geen excuus voorbij laten gaan om m’n geld eraan te spenderen, maar gisteren werd me dit excuus toch een beetje teveel!

Je weet het, het is het verhaal waar veel vrouwen last van hebben (en vast ook wel mannen, soms) en dat het een onderwerp is waar mening boek over volgeschreven is. En ook ik kan er vanuit mijn eigen ervaringen van minderwaardigheidscomplex over mijn lijf veel over vertellen. Al vanaf mijn jeugd voel ik me niet thuis in mijn lijf. Dat ligt niet altijd aan mijn omgeving: mijn lief vindt mij natuurlijk de mooiste, er zijn regelmatig mannen die zeggen me aantrekkelijk te vinden en soms zijn er zelfs vrouwen die verliefd op me worden.

(wordt vervolgd)

:: Balance 8:29 a.m. [+] ::
...

Amnesty International: weer twee hele goede redenen om lid te worden
:: Balance 7:03 a.m. [+] ::
...

Mijn vader gaat nog steeds iedere zomer met vakantie naar zijn ‘geboorteland’. Ikzelf kom eigenlijk alleen in Friesland om er enkele van mijn familieleden te bezoeken. Het is een autoreis van vijf kwartier. Op het moment dat we de afsluitdijk oprijden is het bij ons in de familie de gewoonte om de ingenieur die verantwoordelijk is voor deze korte verbinding tussen de twee provincies, te begroeten: “Dag meneer Lely”.

Halverwege de dijk staat het bordje van de provincie ‘Friesland’: ik kom een beetje thuis. Rechts is het Ijsselmeer en bij mooi, helder weer zie je het vaste land aan de overkant.
Nederland staat bekend om zijn mooie luchten, maar ze zijn nergens zo mooi als bij Kornwederzand. Mijn opa ging daar vroeger aan het einde van iedere werkdag naar toe om de gezonde zeelucht op te snuiven.

Op het moment dat je de afsluitdijk afrijdt, zie je aan je linkerhand boven op de dijk een hele rij windmolens staan. Ik vind ze prachtig: het geeft het landschap een internationaal karakter.
Iets anders dat bijna on-Nederlands is, zijn de vergezichten. Je kunt in deze provincie nog heel ver kijken zonder dat je uitzicht belemmerd wordt door flats, rijtjeshuizen of industriegebieden.

Ik ben in het Westen geboren en getogen. Ik heb dus geen fries accent, spreek de taal niet en kan het maar een klein beetje verstaan. Maar nergens anders dan in Friesland smaakt de melk naar melk, is er zulke lekkere Oranjekoek of Suikerbrood te krijgen, smaken de Fryske Dumkes naar meer, houdt men zich aan zijn afspraken en is er een sympathieker voetbalstadion te vinden. Met andere woorden: Fryslân Boppe!

:: Balance 4:57 a.m. [+] ::
...

Elk jaar als het examentijd is, moet ik weer denken aan mijn eigen eindexamen. Ik droom er nog regelmatig over: de befaamde eindexamendroom. Zelfs mijn vader schijnt er nog steeds last van te hebben.

De bodem daarvoor is gelegd tijdens mijn eindexamen wiskunde A. Ik zit in de grote sporthal van onze school en kijk om me heen. We hebben net de examenopgaven gekregen en ik zie de meesten al druk aan de gang met hun ‘zakjapje’. Ik kijk nogmaals naar de eerste opgave en herken helemaal niks. Mijn hoofd is leeg, krijg het heel warm en voel me bijna claustrofobisch worden. Ik heb een black-out! Ik voel de paniek opkomen, maar bedenk me nog net op tijd dat ik het beste even naar de w.c. kan gaan. Ik steek mijn vinger in de lucht. Een docent komt me ophalen en samen lopen we naar de toiletten. Aldaar kijk ik naar mijn koude zweethanden en probeer mijn ademhaling weer te normaliseren. Een plens water in mijn gezicht doet wonderen. Ik denk bij mezelf dat ik nu maar weer terug moet naar mijn plek want dat ik alle tijd nodig zal hebben. Ik loop terug en voel mijn zelfvertrouwen weer terugkomen. Mijn hoofd wordt weer helder en vol goede moed begin ik.

Mijn droom is meestal nog erger. Daarin val ik meestal in slaap tijdens het examen en wordt een half uur voor tijd wakker. Dan moet ik alle opgaven nog maken.


P.s. het is misschien goed om te weten dat ik dat jaar gezakt ben......op Duits.

:: Balance 6:30 a.m. [+] ::
...

Soms zijn de doden die ik ken even héél dichtbij. Soms komt het door de levenden dat deze doden mij voor een paar dagen vergezellen. De laatste dagen zorgt Karin ervoor dat Wendela er weer even is. Ze zijn allebei ongeveer even oud. Karin heeft baarmoederhalskanker in een vergevorderd stadium. Wendela heeft borstkanker in een vergevorderd stadium gehad. Zij is namelijk een stadium verder: dood.

Maar voordat je dit stadium bereikt hebt, zijn er al andere stadia geweest. Zo ook de emoties die gepaard gaan met het hebben van kanker, als ook de emoties die je hebt als iemand die je heel dierbaar is aan kanker dood zal gaan. Het lijkt bijna onoverkomelijk om de stadia van ontkenning, verdriet, woede en berusting te ontwijken: vroeg of laat moet je er doorheen.

Je mag alleen maar hopen dat de fasen van gevoelens van degene die kanker heeft en die van de dierbaren, een beetje synchroon lopen. Dan put je in ieder geval moed uit elkaar. Het maakt het onvermijdelijke echter niet minder onverdraaglijk.

:: Balance 3:52 a.m. [+] ::
...

Ik zat vanavond eens in mijn oude dagboeken te lezen. Vandaag 5 jaar geleden stond ik aan het begin van een lichte depressie. Ben toch wel blij dat het leven er vandaag de dag een stuk rooskleuriger uitziet ;-)
:: Balance 5:04 p.m. [+] ::
...

Is het naar bed gaan met een vrouw terwijl je een hetero-relatie hebt (en altijd hebt gehad) eigenlijk vreemdgaan?
:: Balance 5:01 p.m. [+] ::
...

Ik heb vanavond ervoor gekozen om geen tv (lees: journaal, actualiteitenprogramma's) te kijken, behalve wat Amerikaans vermaak. Ik weet nu alleen nog steeds niet wat ik morgen moet gaan stemmen. Waarschijnlijk had ik dat nu ook niet geweten als ik wel gekeken had.
:: Balance 4:40 p.m. [+] ::
...

We hebben de laatste dagen een nieuw woord geleerd: ‘piëteit’. Weet u nog wat het eigenlijk betekent?
:: Balance 6:59 a.m. [+] ::
...

Mocht je behoefte hebben om nog meer over politiek te discussiëren, dan kan dat hier.
:: Balance 6:11 a.m. [+] ::
...

Er is een zeker gevaar dat de zittende, gevestigde politici de stem van het volk afdoen met massahysterie. Ik kan ze daar niet helemaal ongelijk in geven, maar ze zouden wel voorbij gaan een belangrijk signaal, namelijk dat er ondanks dat wij zeer verwend zijn met een goedlopende economie, een aantal dingen zijn die anders moeten. Ik hoop dat de arrogantie het niet zal winnen van de politieke idealen! Want als men in Den Haag (en daar niet alleen) blijft denken dat zij het uiteindelijk toch beter weten, dan denk ik dat we verkiezingen net zo goed kunnen afschaffen.
:: Balance 3:57 p.m. [+] ::
...

Er is gisteren door een achterlijke gek een achterlijke moord gepleegd op een man die met zijn achterlijke uitspraken over o.a. achterlijke culturen kennelijk achterlijke reacties bij mensen losgemaakt heeft.
:: Balance 2:48 a.m. [+] ::
...

Na mijn afstuderen, vijf jaar geleden, heb ik de reis die ik al sinds de middelbare school wilde maken gemaakt: naar Tibet. Al mijn verwachtingen en meer kwamen uit. Het landschap is adembenemend (letterlijk en figuurlijk door de grote hoogten), de Tibetanen innemend. Ik heb me erg verbaasd over het optimisme en de goedlachsheid van dit volk, dat toch al tientallen jaren door de Chinezen gedomineerd wordt (de officiële verklaring is dat de Chinezen de Tibetanen 'bevrijd' hebben).

Het beleid van de Chinezen is de Tibetanen en alles waar ze voor staan (religie, muziek, leefgewoonten e.d.) tot een minimum terug te brengen. En in 1997 bleken ze daar al aardig in geslaagd te zijn. Lhasa, de hoofdstad van Tibet, is verdeeld in 2 wijken: een Chinese en een Tibetaanse. Door premies van de Chinese overheid worden Chinezen naar Tibet gelokt. Dit heeft tot gevolg (ook in Lhasa) dat de Tibetaanse wijk steeds meer in de verdrukking komt en steeds kleiner wordt. Er zijn ook van die kleine pesterijen: stroom is gegarandeerd aan de Chinese kant, niet aan de Tibetaanse; in het centrum hoor je door speakers de hele dag Chinese muziek; de Chinese politie pakt regelmatig zonder duidelijke reden een monnik of non op.

En nu las ik vanochtend in de Metro dat ze weer iets nieuws bedacht hebben. Er worden rond de heiligste plek van Tibet, de Jokhang tempel tientallen authentieke panden gesloopt en vervangen door een moderner, betonnen gebouwencomplex.

In oktober ga ik terug en ik vrees dat dit niet het enige is dat veranderd zal zijn.

:: Balance 3:08 a.m. [+] ::
...

Hij is weer meesterlijk deze week!!!
:: Balance 10:16 a.m. [+] ::
...

Da Ali G 'translata'
:: Balance 10:12 a.m. [+] ::
...

Ik ben een heel ruimhartig mens, al zeg ik het zelf. Ik gun mezelf graag de goede dingen van het leven, maar dat geldt nog wel meer voor de mensen om me heen, die gun ik namelijk een net zo leuk leven als dat ikzelf heb. Vrouwen moeten wel met hun fikken van mijn lief blijven, maar in materiele zin kan ik eerlijk zeggen dat ik geen jaloers type ben. Maar soms, heel soms voel ik wel eens een steek van jaloezie.

Zoals bij die keer dat ik hoorde dan ik voor het eerst tante zou worden en dat terwijl ik denk toch nog geen kinderen te willen. Of zoals vandaag dat ik te horen kreeg dat er iemand in mijn omgeving gaat trouwen. Ik moet namelijk toegeven dat ik echt met smart wacht op een aanzoek, omdat me niks leukers lijkt dan aan de hele goegemeente te laten zien dat hij en ik voor de rest van ons leven samen blijven (ook al doen we dat zo ook wel).

Maar zoals ik al zei, het is een steek en dus van korte duur. Want mijn tijd komt nog wel en ondertussen hoop ik dat iedereen die ik ken heel erg gelukkig is met zichzelf én… met elkaar!

:: Balance 6:38 a.m. [+] ::
...

De ijsman van mijn jeugd staat op de plek waar hij met mooi weer altijd gestaan heeft. Ik wacht aan de andere kant van de singel en observeer deze herinnering.
Zijn kar is nog steeds dezelfde, zijn ijs smaakt nog steeds hetzelfde, hij heeft nog steeds 1 stijf been. Het zijn nog steeds dezelfde mensen die even bij 'm aanlopen. Elk jaar komt hij in het voorjaar voor een half jaar over uit Italie.
Ik zie hem drukgebarend in discussie met 1 van zijn klanten. Het bloemenvrouwtje van 5 meter verderop brengt een kop koffie. Hij rekent af met z'n klant, kijkt op en rent ineens mijn beeld uit. Het duurt even voordat hij terug is. Dan komt ie 'aangehinkeld' met aan zijn arm een oud vrouwtje. Ze bedankt 'm en loopt verder.
Hij gaat weer achter zijn kar staan. Vanavond om 20.00 uur zal ik zijn bel horen terwijl hij met zijn ijscokar door de straten van mijn buurt fietst. Wat is het heerlijk dat de tijd soms even stil lijkt te staan.
:: Balance 4:47 p.m. [+] ::
...

You've got to MOVE, baby!!
:: Balance 4:55 p.m. [+] ::
...

Ik heb geen kinderen, ook al zou dat gezien mijn leeftijd prima kunnen. Het gaat er misschien ooit nog wel van komen, maar nu liever niet. In plaats daarvan heb ik 3 nichtjes en 1 neefje. Op mijn vrije dag spendeer ik altijd een aantal uur met mijn kleine nicht van 2. Ook al is het heel bijzonder om zo’n klein mensje te zien groeien, toch ben ik vaak vertwijfeld.

Soms zit ze naar me te kijken en verschijnt er ineens een hele grote lach op haar gezicht. Dan moet ik vaak aan het volgende gedicht van Paul van Vliet denken:

Wanneer je zegt: ik wil geen kind
Er is geen toekomst meer voor kinderen
Dan zeg je eigenlijk: er is geen toekomst meer voor mij.
Wanneer je zegt: ik wil geen kind
Er zijn geen kansen meer voor kinderen
Dan zeg je eigenlijk: mijn kansen zijn voorbij.

Dan veeg je met een grote zwaai van tafel
Wat nu en in ’t verleden ondanks alles is bereikt
De grootse dingen die mensen doen en deden
De wonderen waar de wereld ondanks alles toch mee is verrijkt.

Wanneer je zegt: ik wil geen kind
Dit is geen wereld meer voor kindern
Dan zeg je eigenlijk: dit is geen wereld meer voor mij.
Wanneer je zegt: ik wil geen kind
Er is geen ruimte meer voor kinderen
Dan zeg je eigenlijk: er is geen ruimte meer in mij.

Dan geef je alle kinderen een brevet van onvermogen
Dan zeg je dat je niets meer van kinderen verwacht
Dan kijk je naar het leven met de dood al in je ogen
En je hebt daarmee je eigen toekomst omgebracht.

:: Balance 8:17 a.m. [+] ::
...

Naast de verschrikkelijke lucht die wat je ook doet blijft hangen, is er nu nog een andere reden om de frituur de deur uit te doen!
:: Balance 5:13 a.m. [+] ::
...

Dit is nu eens een lekker luchtig verhaal!
:: Balance 7:38 a.m. [+] ::
...

Wie nu nog zegt dat het vrouwelijk geslacht mooier is dan het mannelijke, is niet goed bij zijn hoofd!!

Maar ff zonder dollen. Onder mom van kunst wordt deze poster in de stad Rotterdam gehangen en de flyers bij verschillende verkooppunten uitgedeeld. Ook al ben ik een grote bewonderaar van Ted Langenbach, ik ben er niet zo gecharmeerd van om ’s ochtends vroeg op weg naar mijn werk op de nuchtere maag geconfronteerd te worden met een GAPENDE KUT.

:: Balance 6:49 a.m. [+] ::
...

Gelukkig ben ik niet de enige die niet weet wat ik moet kiezen op 15 mei!
:: Balance 3:44 a.m. [+] ::
...

Ik zag vanochtend de nieuwe reclame van Veet ontharingscrème. Het verhaal draait om (hoe kan het ook anders) 2 vrouwen.

De eerste scène: een vrouw zit op het randje van het bad haar benen te scheren. Haar vriendin komt binnen en raadt haar Veet ontharingscrème aan want daar zouden de benen nog gladder van worden.
De volgende scène: beide vrouwen zitten met hun mannelijk dates aan een tafeltje iets te drinken. We zien een mannelijke voet over het been van zijn date glijden. De andere man doet hetzelfde bij zijn date, waarop deze vrouw haar vriendin toevertrouwt dat ze de volgende keer toch maar ook Veet moet gebruiken. (Je voelt bijna hoe de sok over haar been schuurt).

Ik ben zelf ook iemand die alles keurig bijhoudt: de benen, de oksels, de bikinilijn, de wenkbrauwen en de snor. Dus waarom stoort dit filmpje me dan zo? Er zijn ook andere spots van Veet geweest die misschien nog wel stompzinniger waren dan deze?

Het zijn die mannen die er in mee spelen! Het is natuurlijk wel waar dat we ons aan alle kanten kortwieken omdat we denken dat mannen dat aantrekkelijker vinden, maar het is sympathieker om in een reclame filmpje niet teveel de vinger op deze zere plek te leggen. Ik hou mezelf graag voor de gek met de gedachte dat mijn lief het niet zou zien wanneer er aan alle kanten baarden groeien; dat het hem daar niet om gaat. Ik ben blij als ik de confrontatie met die martelwerktuigen (lees: epilady, harsstrips) zo lang mogelijk kan uitstellen, want wat ze er altijd bij vergeten te vertellen is dat het effect pas na een week toonbaar is, want dat je eerst met rode vlekken en pukkels rondloopt.

Kortom, laat mij in de waan dat ik mezelf netjes onderhoud omdat ik dat zelf graag wil. En laat Veet dus maar weer overgaan op een filmpje waarin we 2 vrouwen zien hardlopen. Bij de finish blijkt dat de winnares vanwege Veet en haar aerodynamische benen een betere tijd kon lopen dan haar vriendin die benen als een weerwolf heeft.

:: Balance 9:04 a.m. [+] ::
...

Doof mijn ogen uit: ik zie je staan,
schroei mijn oren dicht: ik hoor je spreken.
Zelfs zonder voeten kan ik tot je gaan,
zelfs zonder mond nog zal ik om je smeken.
Ja, breek mijn armen af en ik omvat
je met mijn hart als met een hand,
bind mijn hart af en mijn hoofd zal bonzen;
en zet je ooit mijn hersenen in brand,
nog zal mijn hele lichaam van jou gonzen.

Gedicht (oorsp. duits) van Rainer Maria Rilke
:: Balance 3:33 a.m. [+] ::
...

Het was vanochtend even feest in het stadhuis van Rotterdam. Het huwelijk tussen Leefbaar Rotterdam, CDA en VVD werd zelfs gevierd met een bruidstaart. Het coalitieakkoord heet 'het nieuw elan voor Rotterdam!'. Ik kan u zeggen het is oude wijn in nieuwe zakken!
:: Balance 6:23 a.m. [+] ::
...

Je kunt of een stukje maan kopen of in jenin gaan kijken.
:: Balance 3:33 a.m. [+] ::
...

Voor als je niet meer weet hoe het ook al weer zit: demissionair
:: Balance 8:08 a.m. [+] ::
...

Misschien is het een idee om wat van die Nederlandse blauwhelmen naar het Midden Oosten te sturen. Ze weten nu in ieder geval hoe het niet moet?
:: Balance 6:21 a.m. [+] ::
...

Portia:
"Genade heeft niets uit te staan met dwang.
Zij daalt als een zachte regen uit de hemel
Neer op de korst der aarde. Dubbel is
Haar zegen: wie haar schenkt en wie haar krijgt,
Die zegent zij." uit 'De Koopman van Venetie'
:: Balance 5:00 p.m. [+] ::
...

Ook voor vrede in het Midden Oosten? MEP
:: Balance 7:28 a.m. [+] ::
...

22.03: terwijl ik mijn tanden poets hoor ik op het journaal: 'Israel trekt zich terug uit Jenin en Nablus' . Ik denk: "Tja, waarom zouden ze er nog blijven. Er is daar niemand meer die een potentiele zelfmoordactie op poten kan zetten, want .... er leeft bijna niemand meer"
:: Balance 3:14 p.m. [+] ::
...

Ken je dat gevoel als je te snel opstaat: dat je duizelig wordt en je evenwicht bijna verliest? Dat heb ik vandaag continue. Er is weinig ruimte in mijn hoofd voor diepzinnige gedachten.
:: Balance 6:21 a.m. [+] ::
...

Dit is de eerste log....
:: Balance 2:43 p.m. [+] ::
...