:: [Marijesblik] ::

:: zaterdag, december 06, 2003 ::

En dan ineens heb ik een trouwring om mijn vinger, heten we officieel anders en hebben we een trouwcontract. Er zijn veel mensen die me vragen of er veel veranderd is en mijn eerste antwoord is ‘nee’. De laatste dagen denk ik er dieper over na. Wat doet het getrouwd-zijn nu met mij? Ik ben er nog steeds van overtuigd dat dit huwelijk geen garantie is dat hij en ik de rest van ons leven bij elkaar blijven. Ik weet niet wat er ons nog te wachten staat, wat het leven voor ons nog in petto heeft. En of dat wat komen gaat een wig zal drijven of dat het ons alleen maar meer zal verbinden. In wezen doet dat er ook niet zo toe. Ik ben er namelijk wel van overtuigd dat ik er alles aan zal doen om samen oud te worden en ik ben er net zo van overtuigd dat hij hetzelfde zal proberen. Maar heel eerlijk gezegd dacht ik hier voor 10 oktober net zo over. Wat wel meer indruk maakt dan ik vantevoren had kunnen bevroeden is het feit dat ik het gevoel heb een plek te hebben naast iemand. Dat ik bij iemand hoor, die niet familie van me is. Iemand die (onvoorwaardelijk) voor mij kiest en waar ik door naar mijn rechter ringvinger te kijken weer aan herinnerd wordt. En terwijl ik dit opschrijf denk ik meteen ‘gatver, is het dan uiteindelijk allemaal zo banaal, dat het uiteindelijk alleen maar terugvalt op het gevoel ‘bij iemand te horen’?’. Ja, kennelijk voor mij wel. Ik schaam me er ook niet voor. Eerlijk gezegd ben ik er wel trots op dat ik dat als product van gescheiden ouders toch kan denken. Dat ik het mezelf gun om het huwelijk een kans te geven en om mezelf te laten zien dat het ook anders kan. Ik hoop van harte dat het ons gegeven is om het een leven lang te mogen bewijzen.
:: Balance 4:53 a.m. [+] ::
...

Ik had me een leuker verjaardagskadootje kunnen voorstellen!

In Spits vandaag:
Rusland weigert Dalai Lama visum
Rusland weigert de Dalai Lama, de Tibetaanse leider in ballingschap, een visum. Als reden voor de weigering noemde het ministerie van Buitenlandse Zaken gisteren de 'complexe onstandigheden' van de verhouding van de Dalai Lama met China. Rusland erkent volgens het ministerie de Dalai Lama als religieus leider, maar respecteert tegelijkertijd het huidige Chinese grondgebied, inclusief het bezette Tibet. Daarmee steunt Rusland ook de houding van de Chinese regering ten aanzien van de Tibetaanse ballingen, die zij als 'separatisten' omschrijft, aldus het ministerie.
:: Balance 6:56 a.m. [+] ::
...

Een maand later zit ik tegenover haar. Het lijkt alsof ze nooit is weg geweest. Het lijkt alsof ze nooit aan het beademingsapparaat of nierdialysemonitor gelegen heeft. Het enige verschil is het feit dat haar haar deze keer niet stijf staat van de haarlak en dat de omgeving niet haar vertrouwde woonkamer is maar een kamer waar nog 3 andere patiënten liggen. Het is een klein wondertje dat mijn tante op haar leeftijd na de hartstilstand nog leeft. “Ik ben erbij hoor als je trouwt, daar vecht ik voor!”. Ik twijfel er geen moment meer aan. 10 oktober om 13.00 uur zit zij ergens op de eerste rij. En als ik dan toch voor god op mijn knietjes zit, zal ik hem meteen bedanken voor dit grote kado!
:: Balance 8:17 a.m. [+] ::
...

Donderdagavond vertelt mijn liefste tante aan de telefoon dat ze er zo naar uitziet om op ons huwelijk te komen.
Vrijdagavond sta ik op de afdeling Intensive Care in Amersfoort en kijk naar de buisjes en apparaten waaraan ze aangesloten ligt. Een paar uur daarvoor is ze twee minuten klinisch dood geweest.
Zondagavond heeft ze na een opleving een ontsteking aan de longen gekregen, de temperatuurmeter geeft 39,0 aan. Weer kijk ik naar de meters en hoop daarin een soort houvast te vinden.
Maandagochtend vertrek ik alsof het een gewone werkdag is.
:: Balance 8:56 a.m. [+] ::
...

Er is veel niet goed aan Amerika en de Amerikanen. Toch moet ik zeggen dat ik de laatste tijd steeds meer verlang naar de servicegerichtheid van dit volk. Vorige week stuurde ik nog een gefrustreerd mailtje naar mijn lief, waarin ik me beklaagde over het feit dat ik me zo’n zeikerd voel. Een voorbeeld:
Bij een grote sportwinkel in Rotterdam kocht ik samen met een nieuwe sportbroek een leuk katoenen Esprit-shirtje: wit en rood. Na 1 keer wassen op 40 graden (geheel volgens de figuurtjes in het labeltje) blijkt het wit geen wit meer te zijn, maar roze. “Had je het maar in de azijn moeten zetten” hoor ik je denken?! Maar dat stond niet in het wasvoorschrift. De dag na aankoop ga ik terug naar dezelfde winkel. Na overleg met de superieur word ik in het gelijk gesteld en krijg een tegoedbon. Een tegoedbon? “Ja, mevrouw bij klachten en ruilingen wordt geen geld teruggegeven”. Ik laat me die bon aansmeren, loop naar buiten, raak bij ieder pas steeds bozer en besluit terug te gaan. “Ik vind het een rare zaak dat ik niet gewoon mijn geld kan terugkrijgen. Kijk, als het gaat om iets dat ik toch niet leuk vind dat is het wat anders, maar dit is gewoon iets waar ik niks aan kan doen. Ik wil gewoon een shirtje bij mijn broek en jullie hebben verder niks. Bovendien woon ik ook nog niet eens in deze stad. Ik wil ergens anders kunnen kijken en dus mijn geld terug”. Mijn stem wordt steeds luider en uiteindelijk gaat de hoofdverkoper overstag. Pffff, wat kost dat toch een bak energie. En wat voel ik me een zeikerd.

Een ander voorbeeld:
Ruim 3 maanden geleden een trouwjurk tegen het luttele bedrag van 1500 eurootjes gekocht bij een gerenommeerde winkel. Je zou toch een zekere service verwachten voor zo’n aankoop, het gaan uiteindelijk niet om een pakje boter bij de plaatselijke super. Maar helemaal niks van dit alles! De week waarin deze jurk geleverd zou worden is al weer 5 weken geleden. Bij de eerste pas dien je je schoenen en lingerie mee te nemen, zodat de jurk precies op maat gemaakt kan worden. En voor de aanschaf van schoenen is het handig als je weet wat precies de kleur van de jurk is. “Nee mevrouw, wij leveren nooit kleurstaaltjes omdat uw jurk altijd een beetje kan afwijken van de jurk die wij in de winkel hebben hangen. U kunt alleen een stukje stof krijgen op het moment dat er van uw eigen jurk een stuk afgehaald is.” Maar potverdomme dat kan alleen maar als ik bij de eerste keer passen de juiste schoenen heb en die kan ik alleen maar kopen als ik weet wat de kleur van de jurk is. Het kostte me een uur en 4 doorverbindingen. Pas toen ik ging dreigen met het indienen van een klacht, ging de hoofdverkoopster overstag. Ik kon tegen het einde van de middag een stukje stof komen ophalen. Pffff, wat kost dat toch een bak energie. En wat voel ik me een zeikerd.

Het punt is dat je gewoon een zeikerd gemaakt wordt. Het is een onvermijdelijke ontwikkeling, net als met de gemedicaliseerde patiënt die heel eigengereid zijn eigen medicatie of behandeling oplegd aan de arts. Dat komt niet omdat hij dat zo graag wil, nee dat komt omdat hij zo gemaakt wordt. Dus ik ben geen zeiker, maar wordt zo gemaakt!!! Zouden er a.j.b. niet wat meer winkels zoals de Hema of H&M kunnen komen, daar krijg je gewoon zonder morren je geld terug. Scheelt een hoop energie en je kunt gewoon aardig tegen elkaar doen!
:: Balance 6:50 a.m. [+] ::
...

Al een paar maanden geleden las in het Rotterdams Dagblad een stukje over Tasha’s World wat me nieuwsgierig maakte. Een dame van Nederlandse bodem die zingt in de stijl van Jill Scott en Erykah Badu. Haar debut-cd heeft ze op 12 juni jl. gelanceerd in Paradiso. Omdat ik zelf met vakantie was heb ik mijn broertje getipt. Hoewel hij normaal gesproken goed op de hoogte is van opkomende artiesten had hij van Natasha Slagtand nog nooit gehoord: onbegrijpelijk. Want deze vrouw heeft naast een fantastische uitstraling, een dijk van een stem. Nu ze deze week in de Veronica Gids staat hoop ik dat ze gaat doorbreken tot het grote publiek. Ook al is het altijd charmant het gevoel te hebben ‘iemand een beetje voor jezelf’ te hebben, hoop ik echt dat ze nu eens eindelijk zal doorbreken in Nederland. Tasha's World sleepte op vrijdag 30 mei in Londen een prestigieuze EMMA-Award in de wacht. Nederland kan nu echt niet meer achterblijven! Kopen die ceedee!
:: Balance 5:13 a.m. [+] ::
...

Soms krijg ik wel eens iets fantastisch in mijn schoot geworpen. Mailde deze week mijn tante in Amsterdam voor de gezelligheid en kreeg daarna het aanbod om een kaartje voor het concert van Dayna Kurtz in Paradiso over te nemen. Tja, daar hoefde ik niet heel lang over na te denken. Ik las namelijk in april al een zeer lovende recensie van haar cd ‘Postcards from Downtown’ in het NRC. Haar stem is net als bij Nina Simone feminien en masculien tegelijk: beheerste kracht, zwoel. Haar liedjes doen denken aan die van Tom Waits, Joni Mitchell maar hebben toch een zekere eigenheid.
Opkomende sterren spelen vaak vlak voordat ze echt groot worden in zaaltjes als de Melkweg of Paradiso. Daarna wordt het Ahoy, Heineken Music Hall of de Arena. Maar juist die intieme concerten in de kleinere zalen zijn echt fantastisch!

Eerlijk gezegd luister ik zelden naar dit soort muziek; het is somber en ‘langzaam’. Maar het is tevens erg muzikaal en echt betoverend! Dus dat wordt genieten vanavond in Paradiso.

Herkansing voor de mensen die haar wel eens willen horen: 13 juni in Den Haag in Theater aan het Spui.

:: Balance 5:43 a.m. [+] ::
...

Afgelopen zondag was ik als D66-lid aanwezig op het congres waarin het hoofdlijnenakkoord ter discussie werd gesteld. Per onderdeel konden er aan de onderhandelaars vragen gesteld waren. Er was veel tijd nodig om de vragers aan het woord te laten, waardoor er maar weinig tijd over bleef voor de beantwoording. Rond vijf uur werd de motie van het Landelijk bestuur in stemming gebracht. Kort daarvoor was een van de leden van het eerste uur opgestaan en een soort stemverklaring afgegeven. Hij vertelde dat je bij twijfel twee kanten op kunt gaan: het voordeel van de twijfel geven en het nadeel van de twijfel geven. Hij was tot de conclusie gekomen dat hij richting voordeel ging en dus ‘voor’ zou stemmen. Zijn woorden gaven precies aan wat ik ook voelde. Heel veel twijfel. Maar op de vraag wie er ‘voor’ de motie stemmen, heb ik mijn groene stemkaart opgestoken. En meteen daarna voelde ik iets van spijt. Zeker toen ik het merendeel van de zaal zag opstaan en een staande ovatie gaf. Ik dacht ”maar zo fantastisch is het toch ook allemaal niet?!?!” en bleef zitten.
De verdediging van het akkoord in de kamer dinsdag deed Dittrich D66-waardig. En het doet me goed te zien dat hij besloten heeft fractievoorzitter te blijven. Want je kunt veel op de man aanmerken maar het feit dat hij mediageil is en moeilijke vragen niet uit de weg gaat pleit voor hem!!!
Wat ik nu alleen wel weer heel jammer vind, is dat ondanks de vele goede vrouwen die D66 in de partij heeft er wederom een D66-vrouw op een zogenaamde softe post (Cultuur en Mediazaken) geplaatst wordt. Dat vind ik dan weer D66-onwaardig.
:: Balance 2:54 a.m. [+] ::
...

Tijdens het vragenuurtje dat vandaag om 14 uur begon is er door de voorzitter van de Tweede Kamer gemeld dat er een beginnend brandje in het Parlementsgebouw bezig is. Het betrof een oefening opgezet door de Brandweer. Iedereen werd verzocht naar buiten te gaan en de instructies van het personeel op te volgen.
Een uurtje eerder stond mijn radio op 1: een verslag van de vuurwerkramp in Enschede. Om half twee begon men daar met een stille tocht ter herdenking van deze vuurramp een jaar geleden.
Toch een beetje wrang dat dan nu juist vandaag er een brandoefening in Den Haag georganiseerd is. Hadden ze daar niet een weekje mee kunnen wachten?

:: Balance 7:57 a.m. [+] ::
...

Op de dag dat Pim Fortuyn een jaar geleden doodgeschoten is, zap ik om 18.15 uur naar Editie NL op RTL4. Er begint net een nieuw item: 'Het einde van de kale kop'. Ik denk 'ooh gewaagde titel voor een stukje over Pim'. Wat schetst mijn verbazing: het gaat helemaal niet over deze man, maar over een nieuwe pil die ervoor zorgt dat mannen met een kale kop weer een bos haar krijgen. En echt, ik verzin het niet!
:: Balance 11:36 a.m. [+] ::
...

21 september 2002: 03.00 uur
Mijn lief en ik zitten gezellig op bed na het huwelijksfeest van J. en J.
Onder invloed van de liefde en de drank ben ik heel emotioneel en kan alleen maar met tranen in mijn ogen praten over de afgelopen uurtjes.
‘Iemand ten huwelijk vragen’ komt ter sprake. Mijn lief zegt dat hij het maar wat moeilijk vindt om het moment te vinden. Ik zeg dat het niet uitmaakt of er bossen rode rozen, een romantisch etentje of een banner aan een vliegtuig aan te pas komt, het moment op zichzelf is als perfect genoeg.
Lief springt van bed, loopt naar zijn klerenkast en haalt van de plank een klein doosje. “Huh, wat gebeurt er nu?!?!?”. Hij komt op zijn knieën tegenover me zitten op bed en vraagt de vraag. Ik zeg ‘ja’ en nog een keer ‘ja’. Ik doe het doosje open en zie een prachtige gouden ring met saffier en briljanten.
Elke keer als ik me de laatste maanden afvraag of het allemaal wel echt is, kijk ik naar mijn linkerhand en glimlach van oor tot oor.

:: Balance 9:10 a.m. [+] ::
...

Ik weet niet hoe laat het is. De wekker is nog niet afgegaan. De zonnestralen proberen door het gordijn te breken. Onder de dekens is het warm. Buiten hoor ik de merels fluiten en de wereld zich vullen met geluiden. Ik zie de krokussen, narcissen en blauwe druifjes voor me in de bakken op het balkon. Wat is het fijn dat het weer lente is. Het jaargetijde dat hoop en belofte in zich besloten houdt.
Vandaag een week geleden begon de oorlog in Irak.
:: Balance 3:37 a.m. [+] ::
...

Een jong perspectief op de oorlog: klik hier
:: Balance 6:58 a.m. [+] ::
...

Over 2 weken zou ze 99 jaar geworden zijn. Niemand mocht haar leeftijd weten, want ze was bang in het hokje 'oud' gestopt te worden. Ze heeft de eerste wereldoorlog, de tweede wereldoorlog, haar man en haar dochter overleefd. Vanochtend dacht ik nog "ik zal haar maar eens een kaartje sturen". Daar waar ik normaal 2 dagen later al een reactie van haar in de bus had, zou ik deze keer niks teruggekregen hebben. Tja, bij het leven hoort doodgaan. En ook deze levenskunstenares had niet het eeuwige leven. Tenminste, niet in het echt. Wel in mijn hart!


Ik bedenk me net dat ze naast haar fameuze uitdrukkingen ‘Ervaring is de bril van het verstand’ en ‘Je moet altijd proberen van niets ‘iets’ te maken!’, ook altijd zei ‘Het leven is 1 groot feest tot je er bent geweest!’.
:: Balance 5:25 a.m. [+] ::
...

Vaak hoor, lees of zie ik dingen die een verontwaardigde reactie teweeg brengen. Zoals bijvoorbeeld de berichten over de betuwelijn, het koningshuis e.d. Maar soms zijn er ook berichten waar mijn maag zich omdraait van woede, verdriet en onbegrip. Een aantal maanden geleden hoorde ik het verhaal van een meisje dat het slachtoffer was geweest van vrouwenbesnijdenis. Dit weekeinde las ik in de Opzij een verhaal van accuzuur-slachtoffers, die steeds vaker vrouw blijken te zijn. Het zijn van die verhalen waar ik met mijn hoofd en hart niet bij kan. Je zou bijna denken dat we nog in de middeleeuwen leven!
:: Balance 8:03 a.m. [+] ::
...

In de testruimtes van dit bedrijf hangen vast en zeker een Pirelli-kalender. Het moet een inspiratiebron geweest zijn voor een nieuwe reeks onderzoeken. Dat is nog eens wat anders dan die saaie carcrash-testen!
:: Balance 10:34 a.m. [+] ::
...

Ieder jaar wordt er door de Tibetaanse ‘astrologielama’s’ berekend wanneer het nieuwe jaar begint. Het Tibetaans Nieuwjaar, Losar dat altijd uitgebreid wordt gevierd, begint dit jaar op maandag 3 maart. Het wordt het jaar van het waterschaap. Het is het moment waarop de gebedsvlaggen vervangen moeten worden. De mijne liggen al klaar! Ze zullen wapperen voor een goed karma in de wereld. Want dat hebben we wel een beetje nodig, zou ik zo zeggen.


:: Balance 10:32 a.m. [+] ::
...

Vandaag in het NRC Handelsblad, de Dichter des Vaderlands:

Oorlogssonnetje
Loert daar geen terrorist achter het raam?
Ik hoorde het in de keuken ook al tikken.
Ik droom van mullah, mohammed, imam
En van de minste windstoot moet ik schrikken -

Een losse dakpan of een arabier?
Ik slorp het nieuws op. De tv staat warm.
Ik ben nerveus. Ik heb niet echt plezier -
Ik ben de gijzelaar van vals alarm.

De heren worden stichtelijk bedankt.
Ze stampvoeten en zijn alleen nog zoet
Als er ten minste één sirene jankt.

Wie speelt het in zo'n kleuterklasje klaar
Een oorlog af te wenden die al woedt?
Doe nu je oorlog maar, papkind, doe maar.

Gerrit Komrij

:: Balance 10:29 a.m. [+] ::
...

Op 9 maart wordt er door de Tibet Support Group een Chain of Change for Tibet in Brussel georganiseerd. Op 10 maart wordt namelijk de Tibetaanse Nationale Dag van de Volksopstand (in 1959) herdacht. Duizenden Tibetanen verloren die dag hun leven tijdens de verdediging van hun land en hun leider, de Dalai Lama. Ikzelf kan niet meelopen omdat ik niet in het land ben. Maar mochten jullie nog een goede daad willen doen…… Voor meer info: Tibet Support Group.

:: Balance 10:22 a.m. [+] ::
...

Je hebt van die dagen dat je direct met het goede been uit bed stapt. Dat de energie van al die uren slaap door je lijf giert. Dat je haren als bijna vanzelf vol en perfect in model vallen. Dat je hoofd niet hoeft wakker te worden, maar meteen uit de kreukels is. Dat er bij bestudering van je gezicht geen pukketje te zien is en dat je de poederdoos voor die enkele keer in je leven niet echt nodig hebt. Dat je ogen zo helder staan, dat ze niet opgelapt dienen te worden. Dat je kleren al die mooie facetten van je lichaam accentueren. Dat je voelt dat al dat trainen in de sportschool toch nog ergens goed voor is. Dat je lief het liefst meteen weer het bed in wil duiken en de trein wil missen. Gewoon zo’n dag dat alles goed is.
Vandaag is het alleen niet zo’n dag!

:: Balance 4:03 a.m. [+] ::
...

Mijn vorige baas zegt altijd ‘je wordt steeds rechtser naarmate je meer gaat verdienen en een gezin krijgt’. Tot nu toe is het nog wel meegevallen met dat rechtse politieke gevoel. Maar als ik dit soort berichtjes lees......

:: Balance 10:28 a.m. [+] ::
...

Er zijn van die dingen waar ik als mens ontzettend op afknap. Ik heb het in dit geval over uiterlijkheden en dus oppervlakkigheden, die wel degelijk op mij een diepe indruk maken. Zo kan ik afknappen op ongepoetste schoenen, op Mephisto-stappers (ook al lopen ze waarschijnlijk heel lekker), op ongewassen haar en op de muffe geur uit truien die veel te lang gedragen zijn. Maar ook op trein-reizigers waaraan je meteen ruikt dat ze in olie bakken of hun tanden niet poetsen. Of een accent uit het Oosten van het land.

Zo ben ik al een aantal maanden geleden heel erg afgeknapt op minister Remkes. En waarom? Omdat de man een gebit heeft waar de rillingen van over mijn rug lopen. Maar wat zag ik gisteren tot mijn afgrijzen bij ‘Nederland Kiest’. Jetje van Nieuwenhoven heeft allemaal pukkeltjes/huidwratjes in haar nek. Niet eentje, maar echt heel veel. Ze kan er niks aan doen, maar het is wel heel onaantrekkelijk zeg! Bijna net zo erg als mijn tante die snurkt als een man.

:: Balance 7:56 a.m. [+] ::
...

Hier word ik niet vrolijk van!
:: Balance 7:13 a.m. [+] ::
...

Voor als je niet weet wat te stemmen: stemhok
:: Balance 4:26 a.m. [+] ::
...

un•der•dog (de ~ (m.))
1 de bij voorbaat als zwakkere aangemerkte (Van Dale)

Ik ben iemand die (soms in eerste instantie onbewust) vaak de kant van de ‘underdog’ kiest. Dat is 1 van de redenen waarom ik Tibet zo interessant vind, waarom Amnesty een organisatie is die me na aan het hart ligt, waarom ik de Opzij iedere maand lees en waarom ik dit jaar D66 zal stemmen.
In het conflict tussen Israël en Palestina is het jaren lang zo geweest dat er 1 underdog was: Israël. Verslaggeving van de media, uitlatingen van vooraanstaande joodse Nederlanders Zo langzamerhand lijkt daar verandering in te komen. Er blijkt een nieuwe underdog opgestaan: mevrouw Gretta Duisenberg. Door het ophangen van de Palestijnse vlag, het meelopen in demonstraties tegen de Israëlische bezettingen en het verzamelen van handtekeningen probeert zij de aandacht te vestigen op een (in haar ogen) andere underdog: Palestina.
Ik kan tussen de twee underdogs in het Midden Oosten niet ‘kiezen’. Ik loop daarom met een speldje waar zowel de Israelische, als de Palestijnse vlag op staat. Wel kan ik veel sympathie opbrengen voor de underdog ‘Gretta’. Het is niet alleen een vrouw die los van haar man eigen keuzes maakt (in Opzij heb ik nog helemaal niks over haar gelezen), maar ook een mens die een andere kant van de zaak probeert te belichten. Zoals blijkt uit berichten in de krant en de discussie op het forum van joods.nl wordt het haar niet in dank afgenomen. Toegegeven, je maakt het jezelf niet makkelijk als je met een diplomatiek paspoort reist en wanneer je spreekt over http‘zes miljoen’ en ‘kampen’ (toen ze door een controlepost moest), maar moedig vind ik haar wel.

Het is alleen jammer dat er geen tegengesteld woord is voor ‘underdog’. Betekent dat dan dat je bij voorbaat niet als ‘sterkere’ aangemerkt kan worden?
:: Balance 9:19 a.m. [+] ::
...

Zin in een potje ganzenborden?
:: Balance 9:15 a.m. [+] ::
...

Dacht bij dit berichtje meteen aan de film 'What's Eating Gilbert Grape'.
:: Balance 3:26 a.m. [+] ::
...

Een heel gezellig, gelukkig en gezond 2003!
Ik hoop dat dit kersverse jaar voor jullie net zo'n bijzonder jaar gaat worden als voor mij. Wat er allemaal staat te gebeuren leest u met tijd en wijlen alhier.
:: Balance 7:12 a.m. [+] ::
...